Nee, radeloos ben ik niet. Het is ook allemaal geen groot drama. Een buitenstaander zou misschien zeggen: waar maak je je in hemelsnaam druk om? Maar toch. Ik kom er niet uit: wat is eigenlijk ons probleem met samenwonen? Is er überhaupt een probleem met samenwonen? Om even wat context te schetsen: laatst was ik met mijn vriendengroep – negen man sterk – een weekendje in Duitsland om te mountainbiken, geen-bier-te-drinken (want vastentijd) en goede gesprekken te voeren. We zitten alle negen min of meer in dezelfde fase. Net getrouwd, samenwonend of aan het twijfelen tussen trouwen en/of samenwonen. Zelf val ik in die laatste categorie. Oh, en allemaal zijn we trouwens brave christelijke jongens. Wat mij opviel, terwijl we over de ‘Autobahn’ raasden: als je met negen man over ‘trouwen versus samenwonen’ praat, hoor je negen verschillende meningen. Iedereen denkt er anders over. De één vindt dat de Bijbel heel duidelijk is: eerst trouwen is de beste optie. Het huwelijk biedt namelijk veiligheid en is de beste basis voor een gezin. Bovendien gebruikt Jezus niet voor niets de symboliek van ‘bruid/bruidegom’ tussen Hem en de kerk. Zo belangrijk is het huwelijk dus voor Hem! Maar ja, zegt de ander, er wordt in de Bijbel geen woord gerept over samenwonen. Hoe kun je dan bepalen of dat ‘fout’ is? Eerst samenwonen kan dus prima, mits je maar een huwelijk aan de horizon hebt. Dan leef je daar bewust samen naar toe. Mooi, toch? Weer een andere vriend heeft momenteel even helemaal niets met het huwelijk. Hij is een van de meest wijze mannen die ik ken, ook op het gebied van de Bijbel. Toch twijfelt hij. Hoe kan hij nu eeuwige trouw beloven, als hij het concept ‘eeuwig’ niet eens begrijpt? Bovendien: het afgelopen jaar vonden er in zijn erg fijne familie twee nare scheidingen plaats. Zijn vertrouwen in het huwelijk is tot onder het vriespunt gedaald. Eerst maar eens samenwonen, vindt hij, dan zien we wel verder. Zucht. Zoveel meningen. Deze columnist weet het ook allemaal niet meer. Help?! Tekst: Rimme