Leestijd: 3 minDoor Wilke Stuij
Pas werd ik een beetje zenuwachtig door een online reactie van de ene christen naar een andere christen: ‘Je klinkt ondankbaar, er staat in de Bijbel dat we altijd dankbaar moeten zijn. Ondankbare christenen moeten zich schamen!’ Het zweet brak me uit: Ik voel me regelmatig ondankbaar én ik ben christen, wat nu?
Ik trok het even na en kak, het staat er inderdaad:
Wees altijd verheugd, bid onophoudelijk, dank God onder alle omstandigheden, want dat is wat hij van u, die één bent met Christus Jezus, verlangt. (1 Thessalonicenzen 5: 16 – 18)
Het gebeurt best regelmatig: christelijke vrienden die me uitgebreid vertellen over moeilijke dingen in hun leven en het hartverscheurende verhaal - zonder tussendoor ook maar even adem te halen - afsluiten met: “God heeft sowieso een plan en ik ben ondanks alles heel dankbaar.” Ik vind dit bewonderenswaardig. Toch bekruipt me soms ook een ongemakkelijk gevoel, want stel dat ze dit op een gegeven moment even niet meer zo ervaren: durven ze hier dan eerlijk over te zijn?
Ik weet theoretisch hoe achterlijk ondankbaarheid is
Zelf ervaar ik van buitenaf wel een beetje druk om ‘de dankbare christen’ christen uit te hangen, ook als ik me niet altijd zo voel. Maar de zware, beklemmende druk komt van binnenuit. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan als ik me weer eens ondankbaar voel, want theoretisch weet ik hoe ontzettend achterlijk het is. Zonder God zou er niet eens lucht in mijn longen zitten, waarom ben ik dan ondankbaar als dingen niet helemaal lopen zoals ik had gehoopt dat ze zouden lopen? Ik heb het ook nog eens ontzettend goed: ik ben gezond, woon in het rijke Westen, ken Jezus en heb lieve mensen om me heen. Ik schaam me voor mijn ondankbaarheid en praat er dan ook niet graag over.
Totdat ik pas helemaal klaar was met het bouwen van luchtkastelen. Het kost superveel energie om constant terugkerende gevoelens weg te stoppen voor een God die alles weet. Ik heb mijn first world problems met God gedeeld en voelde me echt een zeikerd. Ondanks dat gevoel was dit een eerlijker en persoonlijker gebed dan in tijden. Het luchtte ontzettend op en ik voelde me zowaar bijna dankbaar dat er plek was voor mijn ondankbaarheid.
Dankbaarheid is heel belangrijk en zeker iets wat christenen mogen trainen. Maar als het weer eens mislukt en ik me ontzettend ondankbaar voel, wil ik hier eerlijk over zijn. Ondankbare christenen zouden zich niet moeten schamen. Ondankbare christenen zijn simpelweg niet perfect en laten juist - als ze hier eerlijk over zijn - zien dat we Jezus keihard nodig hebben.
