Ik word gelukkig van de liefde. Ook van de liefde van anderen. Bij elke statusverandering naar verliefd, verloofd of getrouwd druk ik zonder nadenken op het duimpje en plaats ik een emoticon met hartjesogen eronder. Ik word verliefd op het verliefd zijn. Des te groter is de teleurstelling als ik twee maanden later zie dat diezelfde relaties alweer stranden. En dan niet op perfect, hagelwit zand. Het is uit… Elk jaar hetzelfde fenomeen: vlinderige vakantieliefdes die uitlopen op een herfstdrama. Telkens vraag ik mij weer af hoe het zover komt. Is het strand, de oneindige bak aan vrije tijd en het kietelen van zonnestraaltjes toch wat anders dan een stressvolle schoolperiode? Blijkt hij/zij plots niet in je ‘normale’ leven te passen? Of zijn we zo snel verveeld dat we er na twee maanden alweer de brui aan geven? Mijn oma zei altijd: “Tegenwoordig zijn relaties net broeken. Waar we vroeger kleine scheurtjes nog probeerden te maken, gooien mensen ze nu direct weg en gaan ze voor een nieuwe. Alsof de liefde zo eenvoudig is.” Ik heb grootmoeders uitspraak mijn hele leven onthouden. Blijkbaar verwachten we in een relatie dat alles goed gaat en alles blijft zoals het in het begin is. Dat we de gehele tijd op vlinders kunnen blijven dansen. En mocht hij of zij toch tegenvallen, dan verwachten we diegene direct in te kunnen wisselen voor een ander. We hebben immers het bonnetje nog. Een relatie aangaan is niet hetzelfde als het impulsief kopen van een perenijsje bij de eerste zonnestraal. Bedenk daarom vooraf goed of je er klaar voor bent. Of hij/zij de potentie heeft om jouw rollator te brengen. En het waard is om voor te vechten. Ook als de eerste herfstdruppels binnen je relatie beginnen te vallen. Het zal immers niet altijd zomer blijven.
Bas (23) is redacteur bij BEAM. Hij is niet verliefd geworden deze zomer.