‘Ben je niet bang?’ vroeg iemand, nadat ik verlekkerd over mijn aanstaande tripje vertelde. ‘Bang?’, vroeg ik, ‘Ja, je weet wel. Het EK, dat is toch vragen om aanslagen’. En daar was de zwarte wolk. Daar had ik nog helemaal niet bij stilgestaan. Ineens droomde ik niet meer over stokbroden onder mijn oksels, maar over mannen in bivakmutsen met wapens onder hun oksels. Moest ik nu bang zijn?

Mijn omgeving reageerde gemengd. ‘De kans dat hier een aanslag komt is net zo groot’, ‘Je hebt al betaald toch?’ of ‘Boeien dat je al hebt betaald, daarvoor ga je toch zeker niet je leven op het spel zetten?’. In Psalmen 56:12 staat: ‘Op God vertrouw ik, angst ken ik niet, wat kan een mens mij aandoen?’. Nou dan zie ik die gewapende mannen weer voor me en denk ik: een hele hoop.

Ik was niet bang, maar door die opmerkingen begon ik dat wel te worden. Ik begon te twijfelen of het wel zo’n goed idee was om te gaan. Totdat ik ineens bedacht dat dat volslagen onzin is. Ik laat me toch niet bang maken door een paar stomme opmerkingen? Ik vertrouw toch op God? Dus nee, ik zet mijn leven niet op het spel: ik vertrouw op God, en zolang ik dat doe, hoef ik nergens bang voor te zijn.

Dus ik ga lekker naar Parijs. Ik ga langs de Seine lopen in mijn gestreepte T-shirt met stokbroden onder mijn oksels. Daarna ga ik naar het topje van de Eiffeltoren en ga ik duizend foto’s van het uitzicht maken. En dat alles onder het genot van een grote hoeveelheid zon. Perfect. ‘Bang?’, absoluut niet.