Op een avond samen met vrienden had ik ’t over dit thema. Uiteindelijk pakte iemand de Bijbel en las de tien geboden hardop voor. Het duurde niet lang voor ik begon te steigeren en geïrriteerd raakte. Ik tackelde elk gebod vakkundig met een ja-maar: ‘ja-maar dat was in de tijd van de Bijbel', ‘ja-maar de wet is vervuld.' etc. Begrijp me goed. Ik geloof zeker dat er een bepaalde waarheid in die argumenten zit. Maar toch ging ik voorbij aan de basis. Dat waar het omdraait. De kern.  Ik ontdekte die avond opnieuw dat ik niet van regels houd. Sterker nog, ik haat ze. Echt waar. Niemand mag zeggen wat ik wel en niet mag doen. Ik wil vrij zijn. Vrij van regels en vrij van verwachtingen. Het liefst zie ik mezelf als een anarchistisch alfa-mannetje dat geen f*ck geeft om opgelegde regels. Maar helaas. Dat is niet de realiteit. De realiteit is dat ik, hoewel ik regels haat, mezelf ongelofelijk veel regels opleg. Hieronder een lijstje. De 10 geboden van mijn leven: 1.    Gij zult gelukkig zijn
2.    Gij zult perfect zijn
3.    Gij zult carrière maken
4.    Gij zult zichzelf ontplooien
5.    Gij zult hip zijn
6.    Gij zult belangrijk vinden wat anderen van u denken
7.    Gij zult al uw keuzes moeten verantwoorden
8.    Gij zult niemand teleurstellen
9.    Gij zult overal de beste in zijn
10.  Gij zult niet twijfelen En om eerlijk te zijn. Het zijn er geen tien. Ik kan de lijst eenvoudig aanvullen met veel meer. En daar schrik ik van. Ik schrik ervan dat ik de tien geboden wegwuif en tegelijkertijd andere regels, mijn zelfbedachte regels, omarm. Regels die een enorme lat leggen en me ongelukkig en onzeker maken. Misschien kan het dus helemaal niet zo'n kwaad om die tien geboden uit de Bijbel nog eens door te lezen. Om te ontdekken dat ze geen hoge lat leggen maar juist een doel dienen. Namelijk deze wereld vredig en leefbaar maken. En wie kan daar nu tegen zijn? Ze zijn in ieder geval een stuk opbouwender dan de regels die ik mezelf heb opgelegd. Daniël is passievol prutser en 'creative' bij BEAM schopt graag tegen heilige huisjes, om ze daarna weer gelukzalig te omarmen.