Toen ik dertien jaar was, wist ik dat Jezus voor mij en met mij was. Ik liet me dopen en ging naar de kerk om Hem te eren voor alles wat Hij in mijn leven heeft gedaan. Ik zong de sterren van de hemel om God te aanbidden in de band van de kerk. Van jongs af aan leerde ik veel over God en de Bijbel van mijn ouders en de kerk waar wij als gezin heen gingen. Dat vond ik altijd heel fijn. Ik leerde een manier van denken aan over verschillende thema’s: als christen ga je naar de kerk, plan je je tijd met God dagelijks in, zoek je een vriendje in christelijke kringen en heb je seks na het huwelijk. Daar stond ik echt achter, dit waren mijn overtuigingen. Omdat ik toen nog thuis, in een veilige bubbel woonde, werden mijn overtuigingen gecreëerd en bevestigd door dezelfde mensen.

Ik wilde niet meer nadenken over wat ik als christen wel of niet mag

Moeten

Op mijn achttiende ging ik studeren en verhuisde ik naar een kamer in Leeuwarden. Ik werd een echte student. Omdat ik wel met God bezig wilde zijn, besloot ik me aan te sluiten bij Navigators, waar ik een balans vond tussen ‘student zijn’ en een leven met Jezus. Het was de tijd van mijn leven: ik werd uitgedaagd in mijn denken en mijn levensstijl. Welke keuzes mag ik nu eigenlijk wel maken en wat moet ik achterwege laten? Totdat ik na een paar jaar opmerkte dat ik er moe van werd. Ik wilde niet nadenken over wat ik wel of niet zou mogen; ik wilde weer een leven met God zoals ik dat gewend was. Ik betrok God in alles en vond het een makkie om keuzes te maken die het beste bij mijn relatie met Hem pasten. Keuzes die je als christen ‘hoort’ te maken. Waarom wilde ik dan ineens zelf keuzes maken, zonder God overal in te betrekken?

Beter weten?

Bij de vereniging ontmoette ik heel veel mensen met een verschillende achtergrond. Zij hadden andere ideeën over het geloof dan ik, wat in mijn hoofd niet klopte. ‘We geloven toch allemaal hetzelfde? Dus maak je toch ‘gewoon’ keuzes die passen bij het leven van een christen?’ Dat is waar ikzelf de plank een beetje missloeg, want waarom zou ik alles beter weten en zou er niet meer zijn dan wat ik altijd leerde? Toen ik die vraag aan mezelf stelde, ben ik meer en beter gaan opletten tijdens mijn gesprekken. Ik besefte dat ik uit veel gesprekken iets van waarde kon halen, wat mij een andere kijk gaf op overtuigingen die ik altijd zo stellig van de daken schreeuwde. Ik werd wat zachter en voorzichtiger.

Ik mag even opnieuw beginnen met God

Refresh

Na een lange tijd ontdekte ik dat ik niet op mijn plek was in de kerk waar ik heen ging, omdat ik niet weet of ik wil leren wat daar verkondigd wordt. Nu ben ik het dus even kwijt. Ik weet niet zo goed meer wie Jezus voor me is of hoe mijn leven met Hem er uit mag zien. Ik heb veel gezien van en over God en eigenlijk vind ik dat iedereen iets moois in zijn of haar geloofsleven heeft, wat ik misschien ook wel wil. Soms ben ik een beetje boos op mezelf, omdat ik God niet meer zo ervaar als vroeger, maar ergens vind ik deze zoektocht ook waardevol. Het voelt goed om even te mogen refreshen en niet alles op de automatische piloot te doen. Ik mag even opnieuw beginnen met God. En dat is oké. Hij heeft (gelukkig) zóveel geduld met mij! Dus ik neem het ervan. Ik zoek Hem op in gebed en vertrouw erop dat Hij me laat zien wat Hij voor mij in petto heeft. Kom maar op!

Yari ervaart zijn geloof door muziek en gesprekken met vrienden. Hij werd zó enthousiast over Jezus, dat hij zich liet dopen in een badkuip! Lees het hier.