Als ik recht voor de spiegel sta, valt het niet zo op. Vind ik mezelf er niet storend uitzien. Totdat ik mezelf een kwart slag omdraai en erachter kom dat de ‘breedte’ die ik heb angstvallig overeenkomt met de ‘diepte’ die mijn lichaam lijkt te bezitten. ‘Kak, weer mislukt om af te vallen, toch maar weer hardlopen dan’ en ‘heeft het vaker kiezen voor komkommer voor leverworst weer geen zin gehad’ zijn dan gedachten die in me opkomen. Eerlijk gezegd is het probleem dat het aanlokkelijker is om 2 zakken chips voor 2 euro dan diezelfde hoeveelheid ijsbergsla voor 1 euro te kopen, waardoor ik tijdens het studeren met gemak op een avondje mijn aankopen vakkundig weet weg te werken. En daar helpt mijn empathie voor halflege zakken niet bepaald bij. Met Pinksteren was ik op Opwekking werkzaam in een kindertent. Na gebroken nachtjes kamperen wordt ik daar wel wat labiel en vermoeid van, wat bij mij invloed heeft op mijn zelfbeeld. Op zondagochtend kwam een jongen naar me toe en vroeg: “Meneer, mag ik wat tegen u zeggen? Het kan wel op schelden lijken.”
Ik was even flabbergasted en had al wat aan scheldwoorden door mijn hoofd lopen: dikzak, vadsig, enzovoort. Na hem ervan te hebben overtuigd dat hij gewoon mag zeggen wat hij wilde, kwam het hoge woord eruit: “Ik vind dat u lijkt op Jochem Myjer.” En alles smolt even van me af. Na te zeggen dat ik het geen schelden, maar een compliment vond en even te hebben gepraat, geef ik een high five en gaan we weer door met de dienst. Al ga ik mijn zomervakantie doorhalen met ongezouten cashewnoten, flessen water en hernieuwde voornemens, zal dit voorval me toch bijblijven. Het zal me helpen om de leverworst het hoofd te bieden en komkommer te laten overwinnen.

Alain (26) studeert om docent Wiskunde te worden en werkt bij een uitgeverij.