Ik ga nooit met de lift. Oké, bijna nooit. Niet gek ook, als je op de tweede verdieping woont en je je beenspieren nog een beetje serieus neemt. Tot deze bewuste maandagavond. We stappen de deur uit om naar de sportschool te gaan en mijn allerliefste drukt op het knopje van de lift. Het duurt. En duurt. Mijn intuïtie, in de vorm van een denkbeeldig engeltje op mijn schouder, tettert in mijn oor dat we de trap moeten nemen. Ik probeer Rik van mijn gelijk te overtuigen, maar hij wint de discussie doordat de liftdeuren openschuiven.

De deur klapt keihard achter ons dicht en de lift komt langzaam in beweging. BAM. De lift staat stil. De display valt uit. Het licht hapert. We zitten vast. Ergens tussen verdieping 1 en 2. Zonder telefoon. Met alleen een half flesje water om op te overleven.

Donkere onweerswolken pakken zich samen boven mijn hoofd. “IK ZEI HET TOCH??!!”, schreeuw ik zo hard, dat de hele flat kan meegenieten. “Daar gaat mijn sportavondje”, gevolgd door wat scheldwoorden die niet voor herhaling vatbaar zijn. Ondertussen heeft Rik een grijns op zijn gezicht waar je u tegen zegt. Zijn lacherige en onuitstaanbare staat verergert en hij maakt de ene slechte grap na de ander. “Hé, bekijk het van de positieve kant, onze relatie zit in de lift!” Als blikken konden doden…

We drukken op de alarmbel en na een irritante computerstem die zegt dat we even geduld moeten hebben, doen we verslag van de situatie. De mevrouw aan de andere kant van de lijn belooft dat ze een monteur op weg stuurt, maar kan ons niets zeggen over hoe lang het gaat duren. Dat klinkt hoopvol. Rik, nog steeds in zijn irritante clownmodus, heeft inmiddels een nieuw doel: mij irriteren, kietelen en uitdagen. Ondertussen komt het stoom uit mijn oren.  

Na een flink staaltje duwwerk heb ik het voor elkaar: Rik heeft zijn kant van de lift, ik de mijne. Ik druk hem op het hart dat de gevolgen niet zijn te overzien als hij de denkbeeldige streep in het midden oversteekt. Daar zitten we dan, op de bodem van de lift. “Nou, laten we er dan maar het beste van maken”, zegt hij. “Waar zullen we over praten? Hoe vind je het op dit moment gaan in onze relatie?”

Dan ben ik het zat. Ik trek de binnenste liftdeur open en krijg het na een tijdje pielen voor elkaar om ook de buitenste liftdeur te openen. Alleen de klim tussen een smalle doorgang en de sprong van een kleine twee meter naar de eerste verdieping staan nog tussen ons en onze vrijheid in. Rik aarzelt geen seconde en begint aan zijn ontsnapping, onder mijn luid protest, omdat ik het veel te gevaarlijk vind. Dan volg ik. Doodeng vind ik het. “Je moet niet te schuin springen, anders val je in de liftschacht”, roept Rik me nog bemoedigend toe. Met een luide angstkreet plof ik op de grond. We zijn vrij!

Ruim een half uur nadat we onze voordeur uitstapten, lopen we weer naar binnen. Aarzelend en stotterend moet ik toegeven dat het eigenlijk best wel spannend en grappig was. En dat het leven een stuk leuker is, als je het beste haalt uit een vervelende situatie. Ik beloof je dat ik er de volgende keer zeker van ga genieten.

Die volgende keer kan alleen nog lang duren. Voortaan neem ik de trap.