Leestijd: 3 min
Ik heb soms last van bel-angst. Je kent het misschien wel: het moment dat je een telefoonnummer intoetst op je mobiel en er spontaan in je hele lichaam een gevoel van spanning ontstaat. Alsof je voor een vol Ahoy moet uitleggen wat de Heilige Geest is. Ik koos liever voor een appje, dan kon ik minutenlang nadenken hoe ik mijn vraag wilde verwoorden. Jammer genoeg kan dat niet tijdens een telefoongesprek met God (lees bidden).
Die bel-angst is er eigenlijk altijd al geweest. Als ik mijn sporttrainer moest bellen en uitleggen dat ik niet bij de training kon zijn door een moeilijke repetitie van school. Of als ik een bestelling moest doen bij het Chinese restaurant. Het voelde altijd ongemakkelijk om direct in contact te zijn met iemand. Mijn hoofd ontplofte dan bijna met vragen als; zeg ik het wel goed? Heeft ze me wel verstaan? Zal ik toch een andere reden noemen? Wat zei hij nou?
Met hartslag techno-beat begon mijn eerste telefoongesprek
Toen ik tijdens mijn eerste week bij BEAM gelijk drie telefonische interviews moest houden, brak het zweet mij uit. Met een hartslag van een techno-beat drukt ik het telefoonnummer in en ging mijn eerste interview beginnen. Alles wat ik wilde vertellen had ik op papier geschreven. Van: ‘Goeiemorgen, met Christiaan van BEAM’ tot ‘Hartstikke bedankt en nog een fijne dag!’ En in eerste instantie bleek dit een geweldige tactiek en mijn eerste interview vloog voorbij. Totdat ik het gesprek wilde uitwerken. Vrijwel alle vragen die ik had gesteld waren geantwoord in ‘Ja klopt!’ of ‘Nee, dat viel wel mee.’
Ik sluit mijn ogen, vouw mijn handen, zeg Amen en begin te eten
Zo’n gesprek voeren, waarin ik zonder spiekbriefje vertel over de vragen die op dat moment binnenschieten is een vak apart. Dat merk ik ook als ik met God wilde praten. Ik sluit mijn ogen, vouw mijn handen, zeg het riedeltje op wat al jaren in mijn hoofd staat gegraveerd, zeg Amen en begin te eten. Ik heb geen idee wat ik tegen God moet zeggen of vragen, maar door mijn tientallen interviews bij BEAM leer ik niet alleen om telefonisch gesprek te voeren, maar ook met God.
Geen minutenlang de tijd om je vraag te verzinnen, maar te vertellen wat er in je opkomt. Ik maakte het persoonlijk en liet mijn twijfels weleens horen tijdens mijn interviews of gebeden. ‘Wat vond je daarvan?’ ‘Wat deed je daarna? ‘Wilt U er voor mij zijn vandaag?’ Natuurlijk zou het superhandig zijn als ik God een appje kon sturen. Dan kon ik de hele dag nadenken hoe ik Hem een vraag zou stellen en op het moment suprême zonder enig stottering een kant-en-klaar verhaal met Hem delen. Maar ik weet nu dat ik Hem liever zou bellen en met Hem in gesprek gaan over mijn twijfels. Dan neemt Hij vast en zeker mijn (bel-)angsten weg.