Nee, zo letterlijk word je niet de kerkdeur gewezen. Maar stiekem gebeurt het wel constant indirect. We hebben een soort christen-checkapp ontwikkeld waaraan ieder mensen die zegt dat-ie christen is aan moet voldoen. Je moet een zelfverzonnen christenbewijs laten zien. Anders word je keihard gecanceld (gekanseld) door de christenmaatschappij. Geen gesprek mogelijk, hoogstens een keiharde discussie met bijbelverzen.

Alleen de ‘perfecte’ christen mag naar binnen in de o zo welkome kerk. Homo? Niet welkom. Of ja, met beperkende maatregelen en zonder kerkelijke functie (je mag het alleen ‘zijn’, niet ‘doen’). Fan van Halloween? Zondaar! Samenwonen voor het huwelijk? Vreemdgaan? Niet elke dag de bijbel lezen? Te kort broekje? Kritisch? Zelfbevrediging? Doei, doei en DOE-HOEI.

Ondanks dat er keihard geroepen wordt dat ik welkom ben, voel ik dat niet. En dan te bedenken dat ik ooit christen werd, omdat ik juist dacht dat het christendom geen strenge kaders had. Omdat ik me – ondanks mijn levenskeuzes, twijfel en verleden – superwelkom voelde in de christenbubbel (link in bio voor mijn geloofsverhaal). Omdat ik door andere christenen heen zag hoe Jezus ooit geweest moest zijn. Hoe hij mensen zag, hoorde en begreep, terwijl de rest ze allang veroordeeld en afgeschreven had. Hoe hij hen opraapte en vergaf. Ik wilde ook zo zijn.

Dat gevoel houd ik graag vast, ook als ik straks opnieuw keihard door de christen-checkapp word gehaald. En wanneer ik op de linkerwang gescand en afgewezen wordt, dan keer ik mijn rechterwang toe. Geen mens of kerk bepaalt namelijk of ik wel of geen christen ben.

Jezus is mijn levende (christen)bewijs.