Een week later staat ze op m’n stoep. Ze heeft er nog eens over nagedacht en mist me. Voor God gaan én een relatie hebben, kan blijkbaar toch samengaan. Helaas heb ik niet de vergevingsgezindheid van God en houd ik de boot af. Mijn hart is gebroken en ik wil dat gevoel niet nogmaals meemaken. Bij het volgende geloofsweekend ben ik haar namelijk weer kwijt…

Ik zie dit ook gebeuren na Opwekking, een bevlogen preek of een mening van een influencer. Mensen maken plots rigoureuze keuzes en verkondigen bepaalde ‘waarheden’. Geen ruimte voor twijfel, dit is de enige weg, de waarheid en het leven. ‘Dit ga ik mijn hele bestaan volhouden!’, denken ze dan, nog vol vuur van alles wat ze hebben gehoord.

Het is mooi dat de uitspraken van één persoon je gegrepen hebben, maar sta je over een jaar nog steeds achter deze woorden? Bij BEAM merken we dat mensen die in interviews heel zwart-wit dingen roepen als ‘Je moet bidden en dan gaat de kanker weg’, ‘Homoseksualiteit is een doodzonde’ of ‘Samenwonen voor het huwelijk is duivels’ daar later vaak op terugkomen. “Willen jullie het interview met mij verwijderen? Zo denk en ben ik niet meer.”

Leven én geloven is een constante zoektocht. Veel meer op en neer dan één grote Opwekking. Veel meer grijs dan volledig zwart of wit. Want hoe je er nu over denkt, hoeft over een jaar niet meer zo te zijn. Blijf dus vooral zoeken. Kritisch naar de wereld en jezelf. Openstaan voor andere meningen en gedachten. Het is niet erg om terug te komen op wat je vroeger zei of deed. Dat is niet zwak, maar supersterk.

Probeer ondertussen die zoektocht wel bij jezelf te houden. ‘Ik vind nu’ in plaats van ‘Het is zo’. Zo voorkomen we onnodig gebroken harten, gekwetste mensen of doodgeslagen discussies. Uiteindelijk moeten we – vind ik nu – het leven en geloven samen doen:

Ik wil met jou volledig voor God gaan!