COLUMN: Vrijwilligerswerk, wat heb IK eraan?
Leestijd: 3 minDoor Bas Derks
“Wat is je naam?” Voor de honderdste keer probeer ik mijn naam te zeggen alsof ik mij voor het eerst voorstel. “Bas.”, antwoord ik de vrouw waar ik al dertig wandelingen mee heb gemaakt. “Hallo Bas, wat doe je hier?”
Ik ben in een huis voor mensen met een lichte dementie. Sinds een half jaar doe ik hier vrijwilligerswerk. Ik bak taarten met ze, doe spelletjes, leg puzzels, schenk koffie of thee in, luister oud-Hollandse liedjes als Poen en Tulpen uit Amsterdam en fiets door Ede met een duofiets.
Eigenlijk wilde ik dit nooit aan de grote klok hangen. Iets goeds doen voor de wereld, zonder het naar de wereld terug te schreeuwen. Toch ben ik de afgelopen maanden langzaam van gedachten veranderd. Als ik zie hoe keihard de zorg werkt en hoeveel het hen helpt als je gewoon een middagje (al is het een uurtje) met één bewoner een ommetje maakt of kletst. Daarmee ontlast je de zorgmedewerkers en geef je iemand een superfijne ervaring.
⠀⠀
Natuurlijk vraagt het veel geduld om mijzelf elke week opnieuw voor te stellen en uit te leggen wat ik hier doe. Natuurlijk moet ik eraan wennen dat alles vijf keer zo sloom gaat (ook wel lekker). En natuurlijk wil ik soms liever iets anders doen (serie loeren, ben niet voor niets een millenial). Toch vind ik het belangrijk om mezelf te dwingen iets bij te dragen op een vlak waarbij het een keer NIET om mezelf of mijn ontwikkelingen gaat.