Zo zat ik laatst met een meisje in de bus met de BEAM-reis naar Taizé. Zij keek mij kritisch aan en zei toen, redelijk uit het niets: Waarom lees ik op jullie site nooit wat over zelfbeeld en anorexia? Heel veel jongeren – vooral meisjes, ik ook – hebben daar moeite mee. Dat zou ik erg waarderen. Goed punt, dacht ik. Inderdaad een belangrijk onderwerp. Kunnen we best eens wat meer aandacht aan besteden. En dat is precies wat we deze week ook doen. Bij zelfbeeld moet ik zelf vooral denken aan die periode in mijn leven dat ik geen zelfbeeld had. Dat klinkt dramatischer dan het is. Er waren simpelweg geen spiegels in de buurt. Ook geen ramen trouwens. Of elektriciteit om mijn telefoon op te laden, zodat ik via de ‘selfiecam’ toch nog even snel mijn haar kon checken. Het zat namelijk zo: voor BEAM zat ik een maandje lang in het Afrikaanse land Lesotho om een school te verbouwen en daar waren de voorzieningen dus echt minimaal. Slapen op de vloer in een vervallen schoolgebouw en ‘douchen’ door een emmer water over jezelf heen te gooien. Nergens een plek om jezelf even te bekijken. En dus raakte ik op een gegeven moment mijn zelfbeeld kwijt. Want om een zelfbeeld te hebben, moet je nu eenmaal jezelf kunnen zien. Zoals wijlen Johan Cruijff zou zeggen: Maar da’s logisch.