Om me heen zie ik duizenden kerken struggelen met de positie van homo’s binnen hun gemeenschap. Goed dat er ontwikkeling is, maar er wordt veel te vaak vergeten dat het om mensen gaat. Mensen die anoniem tegen ons zeggen: ‘Bij elke kerk waar ik binnenloop vraag ik mij af wat ik hier niet mag doen als ze weten van wie ik houd…’ Het gaat om gevoelens van mensen, die door (vooral) hetero’s worden ontkend en aan de kant geschoven. Alsof we het hebben over de kleur van het meubilair: “Geen regenboogbanken in onze kerk!”

Schokkende onderzoekscijfers:

Ik heb het uitgezocht en de cijfers zijn schokkend (triggerwarning: dit gaat over suïcidaliteit). Uit onderzoek blijkt dat 14 tot 20 procent van de LHB-jongeren minimaal éénmaal in hun leven een suïcidale poging heeft ondernomen (bij heteroseksuele jongeren ligt dit percentage op 5 procent). LHB-jongeren met een religieuze achtergrond lijken nog meer suïcidaliteit te rapporteren…

LHB-jongeren zijn depressiever en hebben ook meer andere psychische problemen en rapporteren meer suïcidaliteit. Bij religieuze jongvolwassen is er veel vaker niemand op de hoogte van hun aantrekking tot seksegenoten en zij hebben zelf een negatievere houding ten opzichte van hun eigen oriëntatie. Hun relatief intolerante omgeving kan hiervoor een verklaring bieden.

Ik heb gehuild toen ik onderzoeken las

Je mag best weten dat ik gehuild heb toen ik deze resultaten zag en nog steeds mijn tranen wegveeg op het moment dat ik deze woorden typ. Het zijn tranen van verdriet, woede en machteloosheid. Tranen van een witte hetero die te lang gezwegen heeft en alles heeft toegelaten. Terwijl ik juist op een positie zit waar ik mijzelf kan uitspreken, een ander geluid kan laten horen.

Empathie

Dus bij deze: ik ben het zat. Witte hetero’s die - meestal, er zijn gelukkig uitzonderingen - de (kerk)dienst uitmaken. Vertellen wat een ander wel of niet mag voelen. Zeggen dat de ander niet volledig lid mag zijn, niet om zijn of haar competenties, maar louter op basis van geaardheid. Zelfde geldt voor Zwarte Piet. Honderden reacties op onze en EO-Facebook van witte mensen die zeggen dat zwarte mensen zich niet gekwetst mogen voelen. Hallo, waar is de medemenselijkheid, de empathie, de naastenliefde gebleven?

Niemand houdt mijn leven tegen puur op basis van gender, geaardheid of huidskleur.

Ik weet het, ik ben ook een witte heteroman. En ik besef de laatste jaren meer en meer dat dat een groot privilege is. Een maatschappelijke plek met weinig weerstand. Niemand houdt mijn leven tegen puur op basis van gender, geaardheid of huidskleur. Ik kan makkelijk wegkijken. De kerk inlopen. Mijn plaats innemen. Volledig deelnemen aan alle kerkelijke activiteiten. En ondertussen de pijn en ongelijkwaardige positie van homo’s in kerkelijk Nederland negeren. Ik heb er namelijk geen last van. Ik ben een hetero zonder tegenwind. Zolang ik zwijg, zal er niets veranderen.

Je bent welkom

Dus aan alle mensen die naar ons stuurden ‘Ik denk dat ik homo ben, help me’ en in die strekking over zichzelf denken. Je hoeft niet veranderd te worden. Je bent goed zoals je bent. Er is een plek voor je. Je bent geliefd en welkom. Jezus houdt je vast en laat niet los. Niet jij, maar de kerk moet veranderen. Of ja, de mensen die voor God spelen. Ik weet niet of ik daar nog bij wil horen.⁠

Ik denk dat ik christen ben, help me.

PS: Ben jij LHBTI+’er (en christen)? En kan je dat tegen niemand vertellen? Of heb je diepzwarte gedachten? 113.nl (0900-0113) en chris.nl staan voor je klaar. Je mag er zijn!

Lees nu: Louanne kwam uit de kast in een christelijke omgeving: “Er is geen plek voor mij”