Want ja, ik heb nou eenmaal niet zo’n makkelijk lichaam. Ik ben lang en mijn enkels zijn extreem dun. Dus dan heb je een lange, dunne broek nodig. Maar oh nee, mijn bovenbenen zijn alles behalve dun! Error. Error. Dan denk ik, ik prop mijn bovenbenen wel in de broek. (Na tien minuten vechten in het pashokje…) DE KNOOP! Error. Error. Oké, snap je iets van mijn moeite met broeken kopen?
Maar nu, na achttien jaar, was daar het moment. Een zwarte spijkerbroek. Hij zit bij mijn enkels strak, en het duurt maar 3 seconde om hem omhoog te hijsen. Wauw. Ik wist eigenlijk niet dat dit mogelijk was. Ik heb eindelijk H&M-benen! Het bizarre is dat ik ook echt blij was. En niet alleen omdat ik zo snel klaar was met zoeken naar een broek. Ik was echt blij dat ik eindelijk in zo’n broek paste. Ik voelde me als een normaal mens. Maar ik begon met nadenken. Hoe ik me voelde, was afhankelijk van een object. Hoe ik mezelf zag, was afhankelijk van wat normaal is in Nederland. Wij, als meiden, zijn daar zo goed in. We zoeken onze waarde in dingen buiten onszelf. We zoeken dat in personen, maar dus ook in broeken. Pas als we volgens de Nederlandse maatstaven ‘oké’ zijn, accepteren we onszelf. Maar wat kan die ene broek zeggen over mijn waarde? Bekijk het eens anders: Het is de fout van de maatschappij dat er geen broek is voor mijn maat. Niet mijn fout. Het is namelijk niet raar dat ik zo uniek ben. Zoek je waarde ergens anders. Zoek je waarde in Iemand die nooit zal veranderen. Een Persoon die jou waardig vindt. Bij Hem hoef je niet te voldoen aan bepaalde maatstaven. Hij maakte ons en daarom zijn we mooi. Jij bent mooi. Of je nou in een broek past of niet. Toen ik dat ontdekte, kon ik echt dansen. En ik kocht een donut. Niet om te vieren dat ik H&M-waardig ben, maar om te vieren dat ik altijd alles waard zal zijn. Anne is student Godsdienst Pastoraal Werk en blogger. Ze woont in Zwolle maar het liefst trekt ze over een paar jaar de wijde wereld in. Een pen, papier en Bijbel zal dan voor haar genoeg zijn. En haar knuffel natuurlijk.