Ik wilde daar niet pas aan het van mijn leven achterkomen. Nadat ik mijn opleiding niet haalde, realiseerde ik me dat ik niets, hoe klein ook, gebroken achter wilde laten. Dat als iets kapot was, ik daar boete voor wilde doen. “Ik wil mijn excuses aanbieden. Ik ben geen goed vriendje geweest.”
Nu was ik nooit degene die haar volledig kon doorgronden. Haar geheel begreep.
De milde, bijna zachte blik die ik terugkreeg was dan ook niet wat ik had verwacht. “Ik kon niet naar je luisteren. Ging teveel op in mijn eigen leven. Ik was er niet genoeg,” vervolgde ik.
“Ik denk dat we er goed aan hebben gedaan om het uit te maken.”
Ze keek terug. Knikte langzaam.
“Als ik terugkijk, snap ik waarom we samen zijn geweest, maar ook waarom we dat niet meer zijn,” vertelt ze.
“Maar,” vervolgde ze, “Je was geen slecht vriendje. We waren alleen geen goed koppel.”
Het was mijn beurt om te knikken.
Ik ben ik. Zij was zij. Wij konden geen ‘wij’ zijn. En het was goed zoals het was. Onze relatie, meer dan een jaar geleden, en daarna mijn single-zijn, heeft me iets geleerd.
Een vriendin hebben maakt mij geen beter man.
De enige die ervoor kan zorgen dat ik een goed mens word, ben ikzelf.
Tijdens de wandeling, na lang praten, scheidden onze wegen zich.

Terwijl we weglopen van elkaar, in vriendschap, voel ik dat rare, holle gevoel. Die leegte die we niet bij elkaar konden vullen.
Het is een gevoel dat we allebei hebben aanvaard.
Het laat zien dat er keuze is, en een heel nieuw avontuur voor ons alle twee. Thom Hofstede (20) is student journalistiek. Vroeger wilde hij ridder worden. Nu nog steeds. Hij tovert met plezier een lach op je gezicht, maar zet je ook graag aan het denken. Iedere twee weken schrijft hij een column voor BEAM.