Ik kan mij nog herinneren dat ik op een zomerse dag vanaf de tuinbank naar de kraan liep met een glas water en dacht: ‘dit is het dan. Ik kom alleen nog maar van de bank om een glas water te vullen.’ Mooie zomerdagen trekken aan mij voorbij, de buren gaan zwemmen, mijn vriendinnen rollen hun kleedje uit in het park. En ik zit op de bank. De ganse dag.\

Dit is het dat. Ik kom alleen nog maar van de bank om een glas water te vullen.

Maar toch, juist die dagen, op de (tuin)bank, in mijn bed, leerde ik mijzelf kennen door Gods ogen. Ik leerde van mijzelf houden zoals God van mij houdt. Ik ben Francis, God is trots op mij – ook als ik de hele dag niets doe – en ik ben het 100% waard om goed voor te zorgen. En goed voor mijzelf zorgen, dat is heel breed. Dat is soms tegen mijzelf zeggen dat ik naar een vriendin ga maar dat is ook soms een hele dag in bed liggen. De ene keer zorg ik goed voor mijzelf door een rondje te gaan hardlopen, maar de volgende keer doe ik er beter aan om mijn sportafspraak af te bellen. Het kan zijn dat ik goed voor mijzelf zorg door een heerlijk bad te nemen. Het kan ook goed zijn om nog een dag met vette haren rond te lopen, omdat ik even geen energie of zin heb in douchen. Goed voor mijzelf zorgen: dat heeft meer te maken met weten wat ík nodig heb, dan doen wat de rest van de wereld goed voor mij vindt.

Het resultaat? Ik kwam drie kilo aan, ik keek Downton Abbey uit, ik miste verjaardagsfeestjes en moest vriendinnen allemaal afzeggen. Maar ik ben er nog. Ik leef nog, ik ben nog steeds Francis.