Ik dacht dat er overal verborgen camera’s hingen en dadelijk Frans Bauer uit de coulissen kwam, maar nee, het betrof een cursus profeteren. Zelf voor gekozen, maar al na twee minuten vond ik mijzelf iets te nuchter voor ‘deze zweverij’. Dus, toen ik mijn ogen opende, floepte ik eruit: “Het eerste wat ik zag oplichten, was de lamp.” Die flauwe grap werd me niet in dank afgenomen…

Stiekem ben ik niet nuchter, maar bang. Bang om mezelf volledig aan God over te geven. Ik wil controle houden over mijn leven. Wil de kok van mijn eigen bestaan zijn. Natuurlijk mag er van buitenaf wel een beetje in mijn levensgerecht geroerd worden, maar o wee als je de ingrediënten verandert. Dat sta ik niet toe. Profeteren en gebedsgenezing? Dat is voor mensen die niet met beide voeten op de wereld staan. Mensen die te ver doorschieten in geloof en niet meer hun eigen leven in de hand houden. Vond ik.

‘Wees over niets bezorgd, maar vraag God wat u nodig hebt en dank hem in al uw gebeden. Dan zal de vrede van God, die alle verstand te boven gaat, uw hart en gedachten in Christus Jezus bewaren.’ - Filippenzen 4:6-7

Ik ben jaloers op mensen die hun leven volledig over kunnen geven aan de onzichtbaar Zichtbare. 100% vertrouwen op hetgeen wat Hij van plan is. Mensen die de ingrediënten van hun gerecht des levens durven te wijzigen wanneer Hij daarom vraagt. Mensen die hun ogen durven te sluiten, zich overgeven aan de Heere en met onvoorwaardelijke liefde bidden voor de ander. Je mag er van alles van vinden, maar het is meer toewijding dan ik ooit in mijn leven op heb kunnen brengen. Het komt uit een goed hart. En God verstaat het hart beter dan mijn egoïstische praatjes, die liever profiteren dan profeteren. Daar kijkt Hij dwars doorheen.

Het gaat er niet om hoe hard je bidt, als je maar met je hart bidt.