Als klein meisje van twee jaar wist ik toen nog niet wat ik hier fysiek aan ging overhouden. Toen ik ouder werd, keek ik altijd naar het duidelijke onuitwisbare teken op mijn schouder waar ik nooit om heb gevraagd. Het was altijd maar iets dat in de weg zat, en ik begreep nooit waarom het zo prominent in beeld moest zijn. Door mijn tienerjaren heen zag ik het daarom ook als iets wat ik ten alle tijden moest verbergen.

Een dichte wond

"Wonden zijn niet mooi, maar een herinnering aan iets pijnlijks", zei ik altijd. "Een litteken; wie vindt dat nou mooi?" Ondanks dat ik mij nooit helder kon herinneren hoe het was om als kind eczeem te hebben en mezelf open te krabben, zijn de gevolgen ervan tot op de dag van vandaag te zien in de vorm van mijn fysieke litteken. Ik heb er gelukkig geen trauma aan overgehouden, maar ik ben me wel altijd bewust van het grote bruine litteken op mijn schouder.

Een kunstwerk

Twee jaar geleden is mijn kijk op dit litteken veranderd. Tot mijn verbazing begon ik er namelijk complimenten over te ontvangen. ’Is het een tatoeage?’, 'Het lijkt alsof je een zelfgemaakt, marmeren kunstwerk op je lichaam hebt', ‘Ik heb nog nooit zo’n mooi litteken gezien', werd er dan gezegd. "Zou een litteken ook iets moois kunnen zijn", begon ik mezelf af te vragen.

Mijn litteken als communicatiemiddel

Waar ik mijn litteken altijd zag als een nutteloos en onuitwisbaar teken, wat ik ten alle tijde wilde verbergen, is het nu een belangrijke tool geworden voor anderen om zich open te stellen over hun eigen zichtbare én onzichtbare littekens. En hoe ik nu naar mijn litteken kijk? Ik denk dat ik toch wel echt het mooiste litteken ter wereld heb.

BEELD: Tom van Hummel