Dit is een ode aan de vrienden die verdwenen zijn. De vrienden die ik de laatste jaren uit het oog of de gesprekslijst verloren ben. De vrienden die ik niet meer zie, spreek of whatsapp. De vrienden die mij bevraagd, gevormd en bekritiseerd hebben. De vrienden die eigenlijk geen vrienden meer zijn, maar wel grotendeels bepalen wie ik nu ben.
We hebben ruzie gekregen. Elkaar niet meer geappt. Geen initiatief getoond. We hebben geen tijd gehad, elkaar niet de grootste prioriteit gegeven. We haatten elkaar, begrepen elkaar niet of waren de ander zat. Onze band is met wederzijds goedkeuren verwaterd. We zijn samen een stukje opgevaren en gaan nu onze eigen weg.
Sorry als ik je pijn heb gedaan. Iets verkeerds naar je oren heb geroepen. Of getypt. Sorry als ik achter je rug om ging kletsen. Mijn irritaties niet met jou heb besproken. Sorry als ik niet altijd de juiste vriend voor je ben geweest. Dat ik ging rennen bij je burn-out of depressie. Sorry dat ik jouw woorden of blik soms te confronterend vond.
Dat je uit het zicht bent, betekent niet dat je ook mijn hart hebt verlaten.
Jij hebt een kind gekregen. Of een vriend(in). Je bent getrouwd. Of verhuisd. Van school gewisseld. Of fulltime gaan werken. Je bent andere vrienden meer gaan zien, of hebt nieuwe gezichten ontmoet. Gaat nu met hen naar dierentuinen, bioscopen of de kroeg. Lacht met hen om flauwe woordgrappen, filmpjes of anekdotes. Die je doorstuurt in nieuwe vriendengroepen, waar je nu je leven mee deelt. Net als ik dat doe.
Maar dat je uit het zicht bent, betekent niet dat je ook mijn hart hebt verlaten. Ik heb superveel van je geleerd. Heb een belangrijk deel van mijn leven met je opgetrokken en had zonder jou nooit gestaan waar ik nu sta. Jij hebt richting gegeven aan mijn bestaan. Mijn weekenden, avonden, nachten en dagen gevuld. Jij hebt geluisterd, gelachen en gehuild. Je hart gelucht en duizend knuffels gedeeld. Jij was er altijd voor mij.
Daarom wil ik je bedanken. Bedanken voor alle levenslessen. Voor alle herinneringen die alleen wij opnieuw kunnen ophalen. Bedanken voor de nachtelijke frietjes, spontane hardloopsessies en welkome stiltes. Ik wil je bedanken voor alle gesprekken over mijn liefdesperikelen. Voor het serieus nemen van mijn woorden, al was ik jaren jonger. Of ouder. Bedanken voor de avonturen, de thee, de verhuizingen en slechte humor. Bedankt, voor alle tijd samen. Voor onze vriendschap. Ik wens je, oprecht, het allerbeste.
Dit is een ode aan de vrienden die verdwenen, maar niet vergeten zijn.
Lees nu: Gedicht over omgaan met depressie
