Het punt is dat ik het zelf allemaal niet zo raar vind. Ik ben een groot advocaat van praten met vreemden in de trein, in je pyjama naar school en een harige snor op je spiegel plakken (waarom Lola? dat lees je hier). Lachen, toch? Mijn comfortzone is zo groot als Canada en ik reis er graag in rond. Mijn eerste liefde was theater: ik ben geboren met jampotglazen en een pippipruik (mijn idool, uiteraard) op. Ik ging het liefst zo naar de supermarkt, en later naar school. Het enige moment dat ik even twijfelde was in groep acht. Want is in een prinsessenjurk naar school op je verjaardag niet iets voor kleine kinderen? Dat was een van de weinige keren dat mijn moeder zei dat ik niet zo raar moest doen.

Ik besloot dat er niks mis was met doen wat anderen raar of kinderachtig vonden. Dus op mijn nachtkastje liggen nog steeds Annie M.G. Schmidt, Alice in Wonderland en Winnie de Poeh. Als je langskomt op mijn kamer, kun je niet missen dat ik niet van standaard houd. De cactussen zitten in theekopjes, overal zitten wiebeloogjes op en als je vorige week was langsgekomen, had je kunnen blijven slapen in mijn fort. Neem jezelf niet te serieus, behalve als het gaat om een beetje gek doen af en toe. Dat is het enige moment dat je jezelf serieus moet nemen. Misschien ben jij niet zoals ik, en moet je er niet aan denken in je pyjama naar school te gaan of in de trein met vreemden te praten. En dat is prima. Maar wees niet bang om af en toe eens uit je comfortzone te stappen en te doen wat je eigenlijk best zou willen. We zijn vaak bang voor wat anderen van ons vinden, terwijl zij helemaal niet bezig zijn met jou. Dus laat dat je gedrag niet bepalen. En als ze je raar vinden: wat dan nog? 'If you are not willing to look stupid, nothing great is ever going to happen to you.’ Niet mijn uitspraak, maar het had gekund. Deze is wel van mij: Mensen zullen altijd iets van je vinden, dus je kunt maar beter doen wat je zelf wilt. – Lola Doe er iets mee. Of niet. Wat jij wil.