Blijkbaar is het niet alleen een jeugdziekte, want ik ben nu 23 en (waarschijnlijk) alsnog uitverkoren. Het virus zorgt ervoor dat ik bij de geringste inspanning alweer de behoefte heb mijn bed in te duiken en daar de rest van de maand te blijven liggen. Geen enkele levenslust of zin ook maar iets aan dat gevoel van slapte te doen. Het is toch allemaal nutteloos. Met deze klachten kom ik bij de dokter. Ik verwacht pillen, een antibioticakuurtje of een massage. In ieder geval een hoop begrip van mijn eigen huisarts. Maar niets van dat. Ze kijkt me aan en geeft droogjes het medicijn dat ik allesbehalve verwachtte: “Er valt niets te doen. Je moet vooral niet te veel toegeven aan hetgeen dat het virus je influistert, want dan kan je er een stuk langer last van hebben. Gewoon doorgaan met wat goed voor je is en dan gaat het vanzelf over. Beterschap!” Met stomheid geslagen verlaat ik de huisartsenpost. Ik heb dus iets dat je het beste kan bestrijden door te proberen het te negeren. Door je ware zelf tegenover het virus te zetten in plaats van erin op te gaan. Makkelijker gezegd dan gedaan. Toch lijkt het veel op hoe de duivel werkt. Hij heeft alleen vat op mij als ik dat laat gebeuren. Als ik luister naar het donkere gefluister. Natuurlijk, het is moeilijk te weerstaan. Je hebt er last van. De een meer dan de ander. Maar het beste advies: volharden. Doorgaan met wat goed voor je is, ondanks dat je daar totaal geen behoefte aan hebt. God dienen en trouw blijven als medicijn. Dan zal de ziekte – de duivel – het vroeg of laat vanzelf opgeven. Beterschap!