Ik draai de rollen dan altijd om: “Ongelovigen, dat zijn toch allemaal gekkies die met twee dezelfde regenjassen en afritsbroeken op fietsvakantie naar Flevoland gaan?” Ogen onder gefronste wenkbrauwen kijken mij aan, voordat vlug het antwoord komt: “Uhm, bij die groep horen wij niet. Dat zijn sukkels. Hahahaha.” Mijn ongelovige vrienden doen afstand van een groep mensen zo gauw deze niet ‘cool’ is. Ze ontvluchten de verantwoordelijkheid voor het groepsbelang, die ze mij tegelijkertijd wel opleggen. Oké, ja, er zijn christenen die zwaaien met vlaggen. En christenen die je bij het verlaten van de trein (of zelfs in de trein) aanspreken over geloof en voor je willen bidden. Net zoals er christenen zullen zijn die stelen, liegen, harddrugs gebruiken, geweld plegen, tv-programma’s verbieden, oordelen over iemands seksuele geaardheid, niet of wel wachten tot het huwelijk, vechten om een treinstoel en witte sokken tot hun knieën dragen.

Het christendom is niet een plek van dezelfden, maar van diversen.

En ook al kan ik mij niet altijd met dit gedrag van mijn geloofsgenoten vereenzelvigen, ze horen er wel bij. En dat vind ik juist zo mooi aan het christendom. Dat het niet een plek is van dezelfden, maar van diversen. Van mensen die allemaal anders zijn dan jij, maar wel hetzelfde doel hebben: zoveel mogelijk op Jezus lijken. Een groep waar je je niet voor hoeft te verantwoorden, maar waarbij je wel je ‘gekke’ naaste durft te bevragen naar getoonde gedrag, helpt, accepteert en verwelkomt. Omdat hij of zij er net zo goed bij hoort als jij. Dat vind ik een stuk krachtiger dan iemand genadeloos opzijschuiven en afschrijven vanwege een afritsbroek of regenjas, omdat diegene niet in jouw wereldbeeld/groep past. “Christenen, dat zijn toch allemaal gekkies die hun gekkies liefhebben als zichzelf?”