COLUMN: Christengekkies
Leestijd: 2 minDoor Bas Derks
“Christenen, dat zijn toch allemaal gekkies die met vlaggen zwaaien en voor je willen bidden op het station?” Dit – in een vraag verkapte – statement krijg ik regelmatig te horen als ik met mijn ongelovige vrienden over het christendom praat. Blijkbaar is dat het overheersende beeld dat ze van het geloof hebben. Van de groep waarbij ik hoor en waarvoor ik mij moet verantwoorden…
Ik draai de rollen dan altijd om: “Ongelovigen, dat zijn toch allemaal gekkies die met twee dezelfde regenjassen en afritsbroeken op fietsvakantie naar Flevoland gaan?” Ogen onder gefronste wenkbrauwen kijken mij aan, voordat vlug het antwoord komt: “Uhm, bij die groep horen wij niet. Dat zijn sukkels. Hahahaha.” Mijn ongelovige vrienden doen afstand van een groep mensen zo gauw deze niet ‘cool’ is. Ze ontvluchten de verantwoordelijkheid voor het groepsbelang, die ze mij tegelijkertijd wel opleggen. Oké, ja, er zijn christenen die zwaaien met vlaggen. En christenen die je bij het verlaten van de trein (of zelfs in de trein) aanspreken over geloof en voor je willen bidden. Net zoals er christenen zullen zijn die stelen, liegen, harddrugs gebruiken, geweld plegen, tv-programma’s verbieden, oordelen over iemands seksuele geaardheid, niet of wel wachten tot het huwelijk, vechten om een treinstoel en witte sokken tot hun knieën dragen.