“Aanraken?” vraag ik verbaasd, maar voordat ik antwoord kan geven, zie ik een hand richting mijn hoofd gaan en voel ik dat ze mijn haren streelt. Eigenlijk wil ik dit helemaal niet, denk ik. Maar op het moment dat ik er iets van wil zeggen, lijkt het alsof ik bevries. Ik krijg niet eens de kans om haar tegen te houden, dus laat ik het maar gebeuren. Zonder dat ik het wil… 

Zolang ik het mij kan herinneren zijn mensen verbaasd over de hoeveelheid aan haarstijlen waarin ik mijn kroeshaar kan stylen. De ene keer heb ik stijl haar, de andere keer krullend, en soms heb ik vlechten die tot mijn onderrug komen. Door enthousiasme, verbazing en nieuwsgierigheid zitten mensen vaak zomaar aan mijn haar. En daar ben ik klaar mee. 

Als klein meisje voelde ik mij altijd bezwaard als ik er wat van wilde zeggen. Ik schaamde me dan of wist simpelweg niet wát ik moest zeggen. Maar nu kan ik daar beter mee omgaan. Ik spreek mij uit en durf mijn grenzen aan te geven als het aankomt op het aanraken van mijn kapsel. Want laten we eerlijk zijn: het is toch vreemd om zomaar iemands haar aan te raken? Ik doe dat toch ook niet bij jou? Hoe gek is het om iets bij iemand te doen zonder dat diegene daar toestemming voor geeft?  

Mijn hoop is dat je na het lezen van dit verhaal nooit meer géén nee durft te zeggen. Maar nog belangrijker is dat mensen leren eerst te vrágen voordat ze dóén. Is dat te veel gevraagd? 

Benieuwd naar nog meer verhalen in het BEAM Magazine over grensoverschrijdend gedrag? 

Vraag hier gratis het nieuwste BEAM Magazine aan! (Maximaal één magazine gratis per adres.) Daarmee ga je akkoord dat we eenmalig contact met je opnemen voor een passende aanbieding.

Het BEAM Magazine komt vier keer per jaar uit en wordt naar BEAM-leden gestuurd. Nog geen BEAM-lid? Bekijk de voordelen en join the club!