Christen zijn in België: “Ik vind meer herkenning bij moslims dan bij andere ‘christenen’”
Leestijd: 5 min
Leestijd: 5 min
Hadassah verhuisde met haar gezin naar België. Het buurland bracht meer verschillen met zich mee, dan ze van tevoren had gedacht! "Wat hier mode is op mijn school, is in Nederland maar raar. Zelfs de humor verschilt van elkaar."
"Hoi! Ik ben Hadassah. Muziek luisteren, pianospelen en afspreken met familie en vrienden doe ik het allerliefst. Ik zit op school in Antwerpen, het Xaveriuscollege. Mijn vader is predikant en kreeg in 2014 een beroep naar België. Na veel bidden besloten mijn ouders om het beroep aan te nemen. Het was precies wat ik gehoopt had. Ik vond het leuk, had wel zin in een nieuwe uitdaging, een ander huis, een nieuwe kamer, nieuwe kerk, nieuwe vrienden, een andere school… Ik ben niet iemand die heel lang in één huis kan wonen. Ik begin op een gegeven moment zin te krijgen in nieuwe uitdagingen. Mijn moeder en oma zijn net zo. Ik had er dus zin in."
"De verhuizing is mij meegevallen. Een paar weken nadat wij verhuisd waren ging ik mee op het kamp van de kerk. Ik kende niemand, maar zo maakte ik gelijk nieuwe vrienden. Het hele schoolsysteem hier is heel anders en de eerste weken was dat echt even wennen. Nederland en België zijn ontzettend verschillend. Er zijn zoveel andere woorden. We wonen hier nu bijna vier jaar en nog steeds horen we soms een woord waar we nog nooit van gehoord hebben. Straten zien er anders uit, rijtjeshuizen zie je bijna niet. Er ligt veel afval op straat, huizen hebben kleinere ramen en waar je naar binnen zou kunnen kijken zijn er gordijnen voor gehangen of zitten de luiken dicht. Wat hier mode is op mijn school, is in Nederland maar raar. Zelfs de humor verschilt van elkaar."
Je telefoon gebruiken is een ‘no go’
"Ik vind vooral het onderwijs anders. Nederlanders zijn heel verbaasd als ik ze over mijn school hier vertel. Sommigen noemen het zelfs een gevangenis, haha! Natuurlijk is dat niet zo, maar het is wel echt veel strenger. In Nederland zijn de meeste schoolpleinen open, mensen van buitenaf kunnen de leerlingen zien en andersom. Als je buiten mijn school staat, zie je een muur en een poort. Die poort is alleen in de ochtend, tijdens de middagpauze en als de school uit is open. Niemand kan ons schoolplein zien en heel het plein is omringd door muren. Ik heb elke dag school van 8:25 tot 16:10 en op woensdag tot 12:05. Als de docent er niet is, wat bijna nooit gebeurt, ga je met je klas naar een aula, waar je dat uur in stilte huiswerk maakt. Je telefoon gebruiken is een ‘no go’. Respect voor je docent is ontzettend belangrijk."
"Het was een vreemde ervaring om van een christelijke omgeving naar een omgeving te gaan waar bijna niemand begrijpt wat je gelooft. In Utrecht was iedereen om mij heen christelijk. En dan kom je in België, als christen. Protestants. Iedereen die zich hier christen noemt, is katholiek. Ik zit op een katholieke school. In het begin van het jaar, als de godsdienstdocent vraagt wie er christen is, steekt meer dan de helft zijn/haar hand op. Dat vind ik zo vreemd. Ik ben de enige niet-katholieke christen. Zij zijn christen omdat ze gedoopt zijn en omdat ze hun communie hebben gedaan. Niet omdat ze geloven in een levende God."
Tekst loopt verder onder de foto:
"Mijn godsdienstdocent noemt zichzelf christen, maar gelooft niet echt. Ik heb met hem nog eens een lange discussie gehad over of God bestaat. Hij noemt de Bijbel een boek met verhalen waar we een les uit kunnen halen, die we in ons leven kunnen gebruiken. Die discussie ging dus ook over of wat er in de Bijbel staat echt is gebeurd. Ik zei op een gegeven moment: ‘Waarom bent u dan godsdienstdocent, als u niet eens gelooft dat God bestaat?’ Het gaat in de godsdienstles altijd over hoe je met elkaar omgaat in het leven, hoe je je opstelt tegenover anderen."
"Ik vind meer herkenning bij de moslims dan bij de ‘christenen’ in mijn klas. Zij hebben veel respect voor mij en mijn geloof. En paar van hen hebben meerdere keren gezegd dat ze het zo goed vinden dat ik serieus met mijn geloof bezig ben en ook echt geloof. Zij gaan ook niet naar feestjes, zij drinken niet, zij zijn ook niet van plan om voor het huwelijk seks te hebben. Dat vind ik dus heel bijzonder. Wat ik geloof, lijkt op school meer op wat moslims geloven dan wat veel katholieke christenen uit mijn klas geloven."
"Op school is het soms lastig, maar toch ben ik blij dat ik niet op een christelijke school in Nederland zit. Ik leer veel van andere culturen/ geloven. Gewoon mezelf zijn, vertellen wat ik geloof en vragen van anderen beantwoorden is ook een manier van evangeliseren op school. Schaam je nooit voor wat je gelooft. Hoe raar sommige mensen het ook kunnen vinden, kom ervoor uit en vertel waar jij voor staat. Ik vind dat ook niet altijd even makkelijk hoor, het is iets waar je in groeit en waar je van leert. Maar als je er open over praat, krijg je er vaak respect voor terug. Een Bijbeltekst die voor mij erg belangrijk is, staat in Psalm 37:5: ‘Laat je leiden door de Heer. Vertrouw op hem, hij zal je helpen.’"
