“Muziek is altijd al mijn passie geweest. Al zolang ik me kan herinneren, ben ik dagelijks te vinden achter een piano. Mijn pianoleraar zag al snel dat ik talent had en zorgde ervoor dat ik soms eerder weg mocht van school om me helemaal te focussen op muziek. Ik leerde al snel dat ik van mijn hobby mijn werk wilde maken en werd aangenomen op het conservatorium in Amsterdam. Het is fantastisch om nu de hele dag met muziek bezig te kunnen zijn.”

Als muziek in de oren

“Zoals iedereen weet, is studeren heel erg duur. Via een klasgenoot hoorde ik van een bijbaan in de muziek. Ze vertelde dat ze zich had aangemeld bij een bureau die muzikanten verhuurd voor feesten of etentjes. Ik meldde me aan, deed auditie en kwam op een lijst met pianisten die mensen konden inhuren. Ik had elk weekend wel een bruiloft, verjaardag of een lunch van mensen met te veel geld die graag livemuziek wilden tijdens hun event. Het verdiende lekker én ik mocht piano spelen.”

Eindelijk rust

“Op een gegeven moment begon ik wat vaste klanten te krijgen die zó van mijn muziek genoten, dat ze bij elk etentje of feestje vroegen of ik wilde komen spelen. Een van die vaste klanten was een man van eind vijftig met heel erg veel geld. Ik denk dat de rijkdom naar zijn hoofd was gestegen, want hij kwam altijd heel onrustig en chaotisch over. Behalve als ik piano speelde. Dan veranderde hij van een onvoorspelbare wervelwind in de rust zelve. Ik weet ook niet precies hoe het komt, maar het zorgde er wel voor dat ik wekelijks door hem werd ingehuurd. Soms niet eens voor een feestje, dan speelde ik alleen voor hem.”

Niets of niemand kon op hem inpraten om hem rustig te krijgen

Slechte timing

 “Er ontstond bijna een soort vriendschap, tot ik op zijn zoveelste diner werd uitgenodigd om te spelen. Het viel me op dat de gasten ijzig stil waren, terwijl ik speelde tijdens het eten. Alsof ze heel aandachtig alleen naar mij aan het luisteren waren. In mijn pauze kwam er een vrouw uit het gezelschap naar mij toe en zei: ‘Eigenlijk mogen wij de gastheer helemaal niet, die driftkikker. Maar we komen speciaal om jou te horen spelen.’ Dat had ze beter niet kunnen zeggen, want achter haar stond net de man des huizes…”

Door het oog van de naald

“In een keer veranderde hij weer in een woedende wervelstorm. Hij begon te schreeuwen tegen de gasten en toen richtte hij zich tot mij: ‘Hoe durf jij mijn gasten van me af te pakken?! Wie denk je wel niet dat je bent?’. Niets of niemand kon op hem inpraten om hem weer rustig te krijgen. Hij was zo jaloers en boos, dat hij op een gegeven moment een keukenmes van het aanrecht pakte en naar mij gooide. Ik sprong aan de kant en kon hem nog maar net ontwijken. Ik heb zo snel als ik kon mijn tas gepakt en ben naar buiten gerend. Ik heb hem daarna nooit meer gezien of gesproken. Dat is maar goed ook.”

BEAM 'vertaalt' in de serie Bijbelvirals met een knipoog Bijbelverhalen die vandaag de dag zeker viral zouden zijn gegaan. Komt dit verhaal je bekend voor?