Dirk van Duppen (arts en politicus) en Johan Hoebeke (biochemicus) zette wat bewijzen op een rij (in hun boek ‘De supersamenwerker’, maar hier dan even in het kort):

Bewijs 1: we zijn beter na-apers dan apen
Een Italiaanse hersenwetenschapper ontdekte per ongeluk dat de hersenen van aapjes die een pinda pakken dezelfde activiteit vertoont als aapjes die zien dat een ander aapje een pinda vastpakt. Makkelijker gezegd: als het aapje iemand iets ziet doen, speelt dat zich ook af in zijn eigen hersenen, alsof hij het zelf beleeft. Dat doen spiegelneuronen. Ook mensen spiegelen, met pijn, walging, plezier en verdriet. Denk maar eens aan wat je voelt als je iemand met een hamer op zijn vingers slaat. En eerlijk zeggen: moest jij ook gapen toen je de foto boven dit artikel zag? We lachen als andere lachen, voelen een brok in onze keel als we anderen zien huilen. We voelen met anderen mee en imiteren. Over aangeboren goedheid gesproken.

Bewijs 2: we zijn allemaal (een beetje) knuffeldieren
Of je nou man bent of vrouw: je hebt het knuffelhormoon oxytocine. Dat hormoon wordt bijvoorbeeld gebruikt om weeën op te wekken, maar ook mannen maken het aan. In onze huid zitten sensoren die de aanmaak stimuleren en als het vrijkomt, voel je je prettig. Wetenschappelijk onderzoekt toonde aan dat oxytocine ons helpt om sociaal contact te leggen. En om te knuffelen, bijvoorbeeld.

Bewijs 3: we hebben een grotere prefrontale cortex (groter dan dieren)
Een prefrontale watte? Oké, laten we het anders uitleggen: zet een heleboel mensen in een krappe, warme treincoupe en er zal zeker worden gemopperd, maar de kans is groot dat er geen bloederige strijd losbarst. Zet een groep chimpansees onder dezelfde omstandigheden in die trein, en ze maken elkaar af. Onze prefrontale cortex heeft te maken met zelfcontrole. We hebben een aangeboren neiging tot zorgzaamheid.

'Eerlijk zeggen: moest jij ook gapen toen je de foto boven dit artikel zag?'