Waarom liep je niet gewoon weg?

Waarom liep je niet gewoon weg, je kon toch zeggen dat je naar de wc moest? Een logische gedachte die je nu misschien hebt. En natuurlijk ging die op dat moment ook door míjn hoofd. Het gekke is: weglopen lukte mij niet. Mijn brein bedacht gelijk drie horrorscenario’s die zouden kunnen gebeuren: 

 1: Stel ik sta op, wat als hij blijft zitten en ik over hem heen moet klimmen?!
2: Wat als hij me tegenhoudt of iets zegt?!?!
En nog erger, 3: Wat als hij ongevraagd aan me zit?!?!?! No thanks, dan blijf ik liever ‘veilig’ zitten. 

Mix van opluchting en boosheid

Uiteindelijk zit ik dan ook mijn reis uit en staat gelukkig iedereen – ook hij – op bij mijn eindstation. Ik stap de trein uit met een mix van opluchting en boosheid tegelijk. Blij dat hij verder niks met míj heeft gedaan, maar kwaad om het feit dat hij die foto’s zomaar heeft laten zien. “Iedereen op onze leeftijd maakt dat toch wel mee, op straat of in de club,” zegt mijn vriendin wanneer ik mijn ervaring deel. Ik wil terugschreeuwen dat dat toch niet normaal is, wanneer ik ineens besef dat ze gelijk heeft.  

Als het aan de cijfers ligt, zou dit 'normaal' moeten zijn

Als het aan de cijfers ligt, lijkt het wel ‘normaal’ geworden. Volgens het CBS waren er in 2020 ruim twee miljoen (!) slachtoffers van 16 jaar en ouder van niet-fysieke seksuele intimidatie: van het maken van verkeerde ‘grapjes’ tot het verspreiden van naaktfoto’s. Ik denk weer terug aan mijn ervaring in de trein en besef dat ik hoopte dat het iemand zou opvallen en er wat van zou zeggen. Laten we dus met zijn allen de verantwoordelijkheid nemen. Kom in actie als intimidatie voor je neus gebeurt; in de trein of op straat, of als je vriend of vriendin een verkeerd ‘grapje’ maakt. Zo zorgen we er samen voor dat we van normaal naar abnormaal gaan!