Ga naar submenu Ga naar zoekveld

"Als ze me gaan bekeren, ben ik weg"

22 november 2016 · Leestijd 5 min

Je kent vast van die spectaculaire getuigenissen waarbij mensen heel, heel, heel diep in de put zaten en daarin tot geloof kwamen. Bij onze eigen Bas ging het anders. Hij kwam tot geloof… uit dankbaarheid! Dit is zijn verhaal.

“Ik ben Rooms-Katholiek opgevoed. Als baby-tje ben ik gedoopt en toen ik 7 was deed ik communie. Tot m’n tiende ging ik regelmatig naar de kerk, maar toen kwamen er allerlei schandalen uit de Rooms-Katholieke kerk naar buiten en waren mijn ouders er klaar mee. Ik vond dat niet erg, want ik vond de kerk maar saai. Het enige wat wij er thuis aan overhielden was dat we het Onze Vader baden voor het eten. Voor mijn gevoel meer en ritueel dan dat het echt religieuze waarde had.”

Bekeren of buitensluiten
Na mijn middelbare school wilde ik journalistiek studeren. Ik ging op zoek naar de beste hogeschool en kwam uit bij Christelijke Hogeschool in Ede (CHE). Die stond goed aangeschreven, in tegenstelling tot andere Journalistiek-opleidingen. Kwaliteit vond ik belangrijk. Dat het zo christelijk was, nam ik dan maar op de koop toe. Ik vond het geloof totaal niet interessant. Ik zei zelfs tegen ouders: ‘Ze moeten niet denken dat ze me kunnen bekeren. Als ze dat proberen, ben ik weg.’ Ik was bang dat ze dat wel zouden doen. Óf dat ik buitengesloten zou worden. Maar allebei gebeurde niet. Ik werd gewoon geaccepteerd.

De sfeer op de CHE was heel goed. Als ik mijn laptop of telefoon ergens had laten liggen, hoefde ik niet bang te zijn dat ‘ie weg was. Als ik een lekke band had, stonden er meteen vijf mensen om me heen om me te helpen. Het voelde als een veilige en warme omgeving. Eigenlijk zoals het zou moeten zijn – ook in een niet-christelijke omgeving."

Ik moest mijn dankbaarheid ergens kwijt, want ik werd er onrustig van

Misschien ook wat voor jou