Al deze vragen komen voorbij in het eerste seizoen van de nieuwe Netflix thriller/mystery-serie Messiah. Een raadselachtige man die zichzelf Al-Masih noemt, wat ‘de Messias’ betekent in het Arabisch, beweert door God gezonden te zijn. Overal waar hij verschijnt vinden wonderen plaats (of zijn het illusies?) en al snel verzamelt hij een grote massa volgers. De geheime diensten van Israël en de Verenigde Staten vertrouwen het niet, en proberen uit te zoeken wat zijn geheim is.

Bekeren of bedriegen

Eerder schreef ik dat het onduidelijk is of Messiah zich baseert op de Bijbelse of de Islamitische versie van de eindtijd. Messiah lijkt vooral de deur open te zetten om in volgende seizoenen meer de Islamitische kant op te gaan. Maar dat is later. Dit seizoen is Al-Masih vooral een soort menselijke versie van zo’n schilderij waar iedereen iets anders in ziet. De vraag wat jij in hem ziet, is belangrijker dan het antwoord.

De Texaanse voorganger gelooft dat Al-Masih God is, en wil dat graag blijven geloven om zo de media-aandacht vast te houden. De CIA-agente weet juist zeker dat Al-Masih de samenleving wil laten ontsporen en ziet dat bevestigd in haar speurwerk en de verdeelde reacties die hij oproept. De vrouw wiens dochtertje ernstig ziek is, wil juist geloven dat hij echt de Messias is, omdat hij dan haar kind kan genezen. Zo kent de serie (te) veel uiteenlopende personages die allemaal een andere reactie op hem hebben.

Vraag en antwoord

Dit is een creatieve invalshoek, maar ook een met problemen. Messiah is namelijk beter in het stellen van vragen dan in het geven van antwoorden. Alle vragen die ik genoemd heb, worden in de serie gesteld, maar echt originele antwoorden blijven uit. Eén van de oorzaken is dat er te veel verhaallijnen tegelijkertijd afspelen, terwijl ze niet genoeg diepgang krijgen. Een voorbeeld: de dochter van de voorganger krijgt door haar contacten met Al-Masih ineens duizenden nieuwe volgers op Instagram. Dat levert direct een stortvloed aan ongevraagde meningen over haar uiterlijk op. Tijd om in te gaan op wat dit voor haar betekent is er vrijwel niet, want er staan nog tien andere personages in de wachtrij.   

Zelfs wanneer Al-Masih zegt geen specifiek geloof aan te hangen, lijkt iedereen opvallend gemakkelijk mee te gaan in de hype.

Ook heb ik mijn twijfels bij het gemak waarmee Al-Masih aan populariteit wint. Er wordt zijdelings genoemd dat bepaalde groepen christenen en moslims niet geloven dat hij daadwerkelijk de Messias is, maar verder lijkt iedereen opvallend gemakkelijk mee te gaan in de hype. Zelfs wanneer Al-Masih zegt geen specifiek geloof aan te hangen. Misschien doet Messiah dit bewust om zo een punt te maken. Bijvoorbeeld dat tv-dominees meer geven om kijkcijfers dan om de waarheid, of dat politici door een (christelijke) geloofsovertuiging ineens aangezet worden om onverstandige keuzes te maken. Als dat de bedoeling was, dan onderbouwen de makers dit punt slecht. Als dat niet hun intentie was, dan zijn deze personages ongeloofwaardig geschreven.  

Conclusie

Messiah heeft een boeiend uitgangspunt, maar niet de sterkste uitwerking. Het mysterie en de bijbehorende vragen zijn zeker interessant, maar omdat originele antwoorden uitblijven, zit je vooral te wachten wanneer de serie nu eens ‘echt’ goed wordt. Daarom voelt Messiah vooral als de mindere versie van andere, betere spionagethrillers zoals Homeland.   

Kijkwijzer

Terwijl series steeds explicieter en gewelddadiger worden, is Messiah juist opvallend mild. In het hele seizoen zit één korte seksscène en pas tegen het einde is er een echte geweldsuitbarsting waarvan we de bloederige gevolgen te zien krijgen.