“Ik ben altijd al druk geweest. Op de basisschool werd ik zo vaak de klas uit gestuurd dat ik op een gegeven moment van school moest wisselen. Dat ik ADHD (Attention-Deficit Hyperactivity Disorder) had, wist ik toen nog niet en dus werd ik door leraren gewoon gezien als een te druk kind. Ik stond elke week wel bij het bureau van de directeur, omdat ik me niet rustig kon houden in de klas. Op de nieuwe school is het niet veel beter. Ik raak heel snel afgeleid. Zodra ik iets hoor of zie wat ik interessant vind, ga ik daar helemaal op ‘aan’. Het is iets waar ik niets aan kan doen, maar waarvoor ik wel altijd gestraft word."

'Doe eens rustig'

"Toen ik 12 jaar was, kwam er na wat onderzoeken en testjes de diagnose ADHD uit. Dat hadden mijn ouders en ik eigenlijk al verwacht, dus heel geschrokken waren we niet. Ik heb nu medicatie die me helpt om me te kunnen concentreren op school. Die heb ik vooral hard nodig tijdens toetsweken, maar op een gewone schooldag heb ik soms geen zin in die pillen. De bijwerking is namelijk dat ik de hele dag geen honger en dorst heb en dus ook bijna niets eet en drink. Ik waarschuw de leraar dan wel voorafgaand aan de les dat ik wat drukker kan zijn. Sommige docenten accepteren me zoals ik ben. Ik heb bijvoorbeeld een lieve mentor die mij goed begrijpt. Maar andere docenten hebben echt ‘de pis’ op mij. Van een leraar moet ik heel vaak strafwerk schrijven, omdat ik veel praat of druk ben. Hij zegt dan: ‘Doe eens rustig, je kunt je wel gedragen.’ Maar hij snapt niet dat ik mijn ADHD niet uit kan zetten. Elke keer moet hij mij hebben."

ADHD = mooi!

"Er zullen altijd mensen zijn die niet goed met mij om kunnen gaan. Maar ik zie ook de mooie kanten van ADHD in. Ik heb altijd energie om dingen te doen, ben enthousiast en merk dat ik veel oog heb voor detail. ADHD is niet iets negatiefs, ik ben gewoon een druk joch.”

BEELD: Nathalie van der Straten