“Nadat ik aangerand was, heb ik dit drie maanden voor mijzelf gehouden. Op een gegeven moment werd het zo erg dat ik niet meer mijn huis uit kwam. Ik had een posttraumatisch stresssyndroom ontwikkeld. Als ik naar buiten ging, kon ik dat niet aan en kreeg ik paniekaanvallen. “

“Eerst ging ik voor het verwerken en het omgaan met mijn situatie naar een psycholoog. Daar constateerden ze dat mijn klachten te heftig waren dus moest ik naar een kliniek. Gelukkig ben ik niet opgenomen in de kliniek; wel moest ik elke week 1 of 2 keer langskomen op gesprek. In mijn gesprek pasten de psychologen een bepaalde techniek toe die ervoor zorgde dat ik de aanranding niet meer zo letterlijk in mijn hoofd kon herhalen en herinneren. Om ervoor te zorgen dat deze methode werkte, werd ik tijdens mijn bezoek aan de kliniek telkens weer teruggehaald naar het moment van de aanranding. Dat was zwaar, maar ik had door dat God met mij was. Die maand kreeg ik wel 5 keer dezelfde Bijbeltekst doorgestuurd - Jesaja 41:10 - zonder dat de mensen die het naar mij stuurden het van elkaar wisten.”

Wees niet bang, want ik ben bij je, vrees niet, want ik ben je God. Ik zal je sterken, ik zal je helpen, je steunen met mijn onoverwinnellijke rechterhand.

Gods aanwezigheid

“God was er door de gebeden van mijn moeder heen. Voordat ik de hulp kreeg die ik nodig had, hoorde ik dat het nog wel eens negen maanden zou kunnen duren voordat ik in de kliniek kon komen. Toentertijd zij ik tegen mijn moeder dat ik niet zeker wist of ik het wel zou halen. Mijn moeder werd daar erg verdrietig van en in die periode heeft ze heel veel voor me gebeden. Plotseling, na drie maanden, kreeg ik te horen dat ik al kon beginnen met mijn traject. Dat was veel eerder dan ik had verwacht.”

“In die periode heb ik veel dingen mee moeten maken. Toentertijd reed ik namelijk paard, dat vond ik heel fijn om te doen. Maar op een dag viel ik van mijn paard en zeiden de dokters dat er iets kapot was bij mijn heup. Heel veel vrienden van me die ik op Opwekking had ontmoet, begonnen voor mij en mijn heup te bidden. Diezelfde avond nog concludeerden de dokters dat mijn heup weer goed zat. Ze konden niet bedenken hoe dat ooit gebeurd had kunnen zijn. Maar ik weet dat het God was! Hij heeft mij door het traject en de gebeurtenissen heen geholpen. Ik wist dat ik het niet alleen aan kon, maar gelukkig was Hij daar.”

Dichterbij God

“Ik ben altijd christelijk opgevoed, God bestond voor mij. Mijn geloof was voor de aanranding echter wel heel oppervlakkig. Mijn vader vertelde weleens over situaties waarin hij écht Gods aanwezigheid voelde. Ik wilde dat ook. Ondanks dat de aanranding verschrikkelijk was, en ik er nare herinneringen aan over heb gehouden, zijn er ook zoveel dingen gebeurd waardoor mijn relatie met God sterker is geworden. Ik kan mijn geloof nu makkelijker uiten en met anderen delen.”

Dopen

“Omdat ik me door alles heen verbonden voelde met God besloot ik me te laten dopen. Hier ging wel wat aan voor af. Ik wilde mij altijd al laten dopen, maar vond zelf dat ik eerst weer stabiel moest zijn. Op een gegeven moment ging ik er steeds meer over nadenken. Ik voelde Gods aanwezigheid in de gebeden en dacht: 'Ik heb zoveel meegemaakt en telkens was Hij daar, waarom zou ik het niet gewoon doen?' Ik liet me dopen en dat was een keerpunt voor mij. Het gaat weer goed met me!"

*Wegens privacyredenen is de naam van de hoofdpersoon aangepast

Lees hier ook de getuigenis van Janienke: "Ik wilde voor de trein springen, maar God hield mij tegen.”