10 maart 2020

Anouk heeft een dwangstoornis: “Ik wil dat er over wordt gepraat”

Anouk (20) heeft sinds haar twaalfde last van een dwangstoornis. Ze is voor bepaalde dingen doodsbang en een dwangstoornis helpt haar om dit onder controle te krijgen. Alleen voelt ze hierdoor wel de drang om bijvoorbeeld voorwerpen aan te tikken, woorden te herhalen of naar schouders te kijken. Dit werd steeds erger, wat er voor zorgde dat Anouk op een gegeven moment vrijwel niks meer kon. “Door mijn dwangstoornis werd mijn complete vrijheid van me afgenomen.”

“Zo’n acht jaar geleden begonnen mijn dwangstoornis. Ik kan me nog herinneren dat ik in het begin heel erg bang was om mijn ouders te verliezen. Ik kreeg het gevoel dat, als ik bepaalde handelingen zou doen, mijn angst zou verdwijnen. Het hielp mij inderdaad en ik voelde minder angst dat mijn ouders iets zou overkomen. Alleen werden de handelingen om mijn angsten te beheersen steeds groter en vermoeiender. Mijn dwangstoornis helpt mij om rust te krijgen in mijn hoofd. Tegelijkertijd zorgt het er wel voor dat ik word gedwongen om bijvoorbeeld een tafel drie keer aan te raken. Ik voel ook de dwang om naar de schouders te kijken van iedereen die ik tegenkom. Als ik dat niet zou doen, heb ik de angst dat ik ziektes krijg van andere mensen."

Exposure therapie laat me mijn angsten onder ogen zien.

“Een effect van mijn dwangstoornis is dat ik anderhalf jaar in een rolstoel heb gezeten. Ik ben erg bang om te lopen, waardoor ik praktisch niks kan doen. Mijn vrijheid wordt hierdoor van mij afgenomen. Sinds korte tijd kan ik weer kleine stukjes lopen, omdat ik een exposure therapie volg. Als je bijvoorbeeld bang bent voor spinnen, dan volg je tijdens zo’n exposure therapie een aantal stappen die uiteindelijk leiden tot het aanraken van een spin. In mijn geval is het dus een proces om weer te kunnen lopen. Tijdens de therapie ben ik bijvoorbeeld bezig om mijn dwang naar iets, te verminderen of helemaal te negeren.”

“De exposure therapie is veruit de zwaarste therapie die ik heb gevolgd, maar de vooruitzichten maken me zo blij! Door uit mijn rolstoel te stappen heb ik mijn vrijheid terug en kan ik opeens veel meer doen. Ik keek eerst heel negatief naar mijn toekomst, want ik verwachtte dat mijn dwangstoornis nooit meer zouden verdwijnen. Door de therapie sta ik veel positiever in het leven. Ik heb nog een lange weg te gaan, want ik zit pas in de beginfase van mijn herstel, maar ik zie nu wel de dingen die je zonder dwangstoornis kan doen. Dat geeft mij hoop op een goede toekomst!”

Anouk ging vorige week weer voor het eerst lopen!

“Ik wil ook andere jongeren bemoedigen in hun proces naar een leven zonder psychische klachten. Op mijn Instagramaccount laat ik zien hoe ik omga met mijn dwangstoornis. Daar ontvang ik veel positieve reacties. Zo kreeg ik van een meisje een berichtje dat ik een voorbeeld voor haar was. Dat raakte mij erg en geeft me weer extra energie om te werken naar een tijd zonder dwangstoornis. In mijn dagelijks leven, merk ik dat veel mensen geen reactie hebben op mijn stoornis; ze praten er niet over en durven het ook niet aan mij te vragen. Op Instagram kan ik hen laten zien hoe het was om voor het eerst weer te lopen of toen ik een nieuwe kliniek bezocht. Ik probeer hierdoor de boodschap over te brengen dat het belangrijk is om over dit soort ziektes te praten. Ik wil dat taboe doorbreken en laten weten dat mijn psychische probleem ook een gespreksonderwerp kan zijn.”

Meer dan 4 op de 10 jongeren kampt met psychische klachten. Onder andere NPO 3FM en BEAM staan van 6 tot en met 12 april in het teken van #openup om het taboe onder jongeren te doorbreken, want praten is belangrijk!

#openup is een initiatief van 3FM en MIND

 

Lees meer

Volg ons