Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
3 juli 2018

Ik ben de man die een vrouw is

“Ik zeg het maar even vooraf: het is wel een vrouwenhuis.” Mijn brein draait direct op de hoogste toerenstand. Zal wel kibbelen en roddelen worden. Duizend koppen thee ook. Overheersende emoties. Veel oprechte vragen. Schoon huis. Posters van mannen op de wc. Et cetera. Et cetera.

Op het moment dat ik naar binnen loop, zie ik meteen iets van HOME hangen. Ah, zie je wel! Tussen de keukenspullen staat het voedsel- en motivatieboek van Ellen Hoog. Of course. In de woonkamer wordt er naar GTST gekeken en ligt er chocolade op tafel. Typisch, typisch. Tevreden over mijn inschattingsvermogen neem ik plaats op de aangeboden zitplek.

Nog geen twee minuten na de voorspelde ondervraging zegt één van de aanwezige meiden. “Oh gedver, staat GTST aan? Weg ermee. Ik heb zin in FIFA.” Met open mond zie ik hoe Playstation-controllers worden uitgedeeld. Men verschrikkelijk baalt dat er geen bier in huis is. En gaat ouwehoeren over bepaalde teams en spelers.

Ik ben de man die niet houterig in de discohoek blijft staan, maar zijn volledige innerlijk naar buiten danst.

Ik ben de man. De man die niets met voetbal heeft. Gelukkig wordt van kerstmuziek. Een glas rooibosthee. En gedimd licht. Pure chocolade ook. De man die geen GTST kijkt, maar wel meeleeft met Boer zoekt Vrouw. De man die geen bier drinkt, maar rode wijn. De man die niet houterig in de discohoek blijft staan, maar zijn volledige innerlijk naar buiten danst. En totaal niet nuchter is.

Ik ben de man die zegt een vrouw te zijn. Volgens de wetten van het hokje dan. Wetten die alweer grotendeels zijn geëlimineerd: er zit geen wezenlijk verschil tussen het mannen- en vrouwenbrein. Op het uiterlijk na zijn we allemaal hetzelfde. Opvoeding, sociale waarden en normen, gemaakte keuzes, invloeden vanuit de omgeving en maatschappelijke verwachtingen vormen ons tot wie we zijn. Slechts een miniem overgebleven stukje is erfelijk bepaald.

Het onderscheid in blauw en roze is pas in de jaren ’50 ontstaan.

Vrouwen die gamen zijn “moordwijven”. Een kokende man is meteen een “droomvent”. Vrouwen die voetballen zijn mannelijk. Mannen die roze dragen zijn vrouwelijk. Dat onderscheid in blauw en roze is overigens pas in de jaren ’50 ontstaan. Niet een vaststaand erfelijk gegeven. Stiekem denken we alles in hokjes te kunnen stoppen, maar houden daardoor juist het verschil tussen man en vrouw in stand.

Of nou ja, laat ik vooral voor mijzelf spreken. Ik heb namelijk altijd de neiging fysieke en emotionele eigenschappen toe te schrijven aan een bepaald seksesoort. Voor het gemak vooral. En omdat ik mezelf niet bij deze zelf gecreëerde ‘typische man’ vind passen, noem ik mijzelf vervolgens vrouw. Wat natuurlijk gelul en piemelbedrog is.

Het besef dat mannen en vrouwen in de basis alleen verschillen op geslachtskenmerken dringt nu pas door. Daar op de bank van het zogenaamde vrouwenhuis. Terwijl ik nip aan mijn gigantische glas rooibosthee. En een stukje chocolade pak. Te midden van vier FIFA-spelende, ouwehoerende mensen.

Ik ben een man en zij zijn vrouwen. Daar is dan ook alles mee gezegd.

Volg ons