Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
5 april 2018

Rafee: ‘Ik werd beschoten met kalasjnikovs’

Hoe is het om als vluchteling je eigen familie te verlaten omdat je leven op het spel staat? De 25-jarige Rafee vluchtte voor zijn leven uit Iran en hoopt nu opnieuw te beginnen in Nederland.

“Ik ben geboren in Iran, als kind van vluchtelingen. Ik heb niet veel goede herinneringen aan mijn jeugd, want ik groeide op tussen oorlog en problemen. De oorlog keert alles om. Ook al is het dag, je leeft in duisternis. De enige goede herinnering was toen ik een Playstation kreeg van mijn vader, omdat mijn cijfers zo goed waren. Ik was zo, zo, zo blij! Mijn ouders vluchtten uit Afghanistan nadat mijn vader was opgepakt door de Taliban en uit de gevangenis ontsnapte. We mochten in Iran blijven, zo lang mijn vader maar informatie over Afghanistan aan Iran zou verstrekken.

Vermoord

In Iran mochten we niks: niet autorijden, niet studeren, niet werken. Toen mijn vader als vluchteling richting Duitsland vertrok, werd hij vermoord. Mijn moeder huilde toen ze het aan mij vertelde. Ik was toen twaalf jaar. Ik huilde een beetje, ik was in shock. Ik geloofde niet dat hij weg was voor altijd.”

“Toen mijn oudste broer verhaal ging halen, werd hij in de gevangenis gegooid. Ik was zo verdrietig. Ik kon mijn broer niet helpen en wilde mijn vader zien. Ik wilde niet meer leven en deed een zelfmoordpoging. Ik sneed mezelf in mijn polsen en verloor veel bloed. Mijn moeder zei tegen me: Je leven gaat door. Je bent geen verliezer. Dat gaf me nieuwe moed.”

Als ik met God praat, vraag ik waarom de wereld zo oneerlijk is

Vluchteling

“Op een gegeven moment hadden de autoriteiten het ook op mij gemunt. Ze wilden me oppakken en beschoten me met kalasjnikovs. Mijn broer gaf me geld en zei: blijf hier niet, ga. Ik vluchtte. Na een moeilijke reis kwam ik als vluchteling op het Griekse eiland Samos terecht. Ik wachtte en wachtte. Pas na zes maanden kreeg ik mijn eerste interview, omdat er geen vertaler was die mijn taal sprak. Het vluchtelingenkamp op Samos was net een dierentuin. Elke avond waren er gevechten, omdat het kamp overvol was. Veel mensen moesten slapen op straat.”

“Ruim een jaar heb als vluchteling in Griekenland moeten wachten. Ik wilde door, maar dat kon niet. In de tussentijd had ik mezelf Engels aangeleerd en werkte ik als vertaler tussen vluchtelingen, hulporganisaties en Griekse overheidsdiensten. Mijn moeder leerde me om geduld te hebben. Ze is echt geweldig. Ik hoop dat ik haar uit dat vreselijke land kan halen. Ik gun haar een goed leven.”

Boos

“Nu ben ik in Nederland. De mensen hier zijn vriendelijk. Ik hoop dat ik hier een verblijfsvergunning krijg. Ik wil IT studeren en dan hopelijk een baan vinden. Gewoon een normaal, vredig leven, dat is waar ik naar verlang. Zonder stress, zonder oorlog, zonder gevechten. Als ik met God praat, vraag ik waarom de wereld zo oneerlijk is. Waarom ik mijn familie moest verlaten. Waarom er elke dag duizenden mensen worden vermoord. Soms word ik daar zo boos over. Er gaat geen dag of nacht voorbij dat ik niet denk aan mijn vader, broers, zussen en alle slechte dingen die in mijn land gebeuren.”

“Het is mijn droom dat mensen niet meer doodgaan aan oorlog of honger. Ik wil gelijkheid voor iedereen, voor alle volken en mensen. Een wereld zonder grenzen, met één land genaamd ‘aarde’, zonder paspoorten en papieren die me tegenhouden bij de grens. Weet je, het is echt een voorrecht als je in een goed land als Nederland bent geboren. Natuurlijk is het leven hier ook niet altijd makkelijk, maar besef: zonder vechten kom je nergens. Moeilijke wegen leiden vaak naar prachtige plekken. Als je volhoudt, dat wat mijn moeder me leerde, kom je uiteindelijk bij je bestemming.”

Volg ons