Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
28 oktober 2017

COLUMN: Voor de grap sloten we iemand op in een locker

Mijn beste vriendin en ik: twee handen op een buik, een blok. Niet aan elkaars been, misschien wel aan dat van een ander… En oh, wat waren we grappig!

Op mijn twaalfde verhuisde ik en halverwege groep acht stroomde ik in. Zij, blond en populair, vertelde me dat ze in de klas niet zo veel behoefte hadden aan ‘een nieuwe’. Ook hallo.

Ondanks haar niet zo warme welkom, bleken we het goed met elkaar te kunnen vinden. Prima zelfs. Op donderdagavond gingen we naar wandklimles. Later werd het dansles. Weer later lieten we alle sportieve activiteiten voor wat het was, maar grepen we desondanks alle mogelijkheden aan om onze tijd samen door te brengen. 

Net als andere beste vriendinnen ontbraken ook de lachbuien, waarbij we bijna geen geluid meer konden uitbrengen, ons lijf schokkerige bewegingen maakte en we bijna in ons broek pisten, niet. Of dat nou was omdat een van beiden, waarschijnlijk ik, onze voeten niet hoog genoeg optilden en daardoor bijna struikelde over een tegel die een halve centimeter uitstak, een jolige man in scootmobiel of om de belachelijke cooling down die we hadden bedacht. Ik zou kunnen zeggen: ‘Je had erbij moeten zijn’, maar dan nog was het de vraag geweest of je zou lachen.

Toch was het ook toen dat ik erachter kwam dat niet elk grapje leuk was. Althans: niet voor iedereen. De keer dat we iemand voor de grap opsloten in een locker in de kleedkamer, bleek niet door iedereen te worden gewaardeerd. Of hij erin paste? Jazeker! Deurtje dicht en lachen maar. Hij had er misschien vijf minuten ingezeten. Misschien langer – voor ons voelde het kort. Voor hem ongetwijfeld niet. Na zijn ‘vrijlating’ stormde hij naar huis om daar zijn beklag over ons te doen. De week daarop werden we op het matje geroepen. Buikpijn: ik kon me best voorstellen dat ons slachtoffer dit verhaal niet gierend van het lachen navertelde.  

Wij daarentegen konden alles hebben. Tenminste: dat dachten we. De ene na de andere grap vuurden we op elkaar af. Maar soms was het niet leuk meer. De vergelijking tussen haar en Heidi, toen ze twee vlechten in had. Of het moment dat ik blijkbaar als dikkertje uit de bus kwam. We lachten. Als een boer met kiespijn.

Die momenten, en de ruzies die op zijn langst een dag duurden, waren leerzaam. Binnen no time zaten we weer bij de plaatselijke ijszaak aan een milkshake te slurpen. Zij met gele sketchers aan haar voeten, ik met oranje. De grappen naar elkaar hebben we wat gematigd, meestal dan. Een goede grap is leuk, sterker nog: lachen is het lekkerste dat er is. Maar grappen ten koste van een ander is een ander verhaal. Ik probeer me er nu bewust van te zijn dat lolletje leuk moet zijn voor alle partijen. Of het nou een vriendin is, iemand van de sportclub of een voorbijganger op straat.

We hebben onze sportieve activiteiten overigens weer opgepakt: regelmatig trekken we samen baantjes. Ik wil geen dikkertje zijn (of er een worden). Haar heb ik overigens nooit meer met twee vlechten gespot.  

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden