Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley Icon--menu Icon--chevron-down
13 December 2018

GASTCOLUMN: Baljurken en badmutsen

Ik zat in Havo-4. Samen met klasgenoten van mijn keuzevak drama moest ik tijdens een open dag arme achtstegroepers naar het dramalokaal lokken, gekleed in de meest rare outfit die je je maar kunt bedenken.

Ik liep onzeker door onze school, duimend dat er geen andere klasgenoten rond zouden lopen. Die hoop vervloog echter al vrij snel. Helaas was ik niet onherkenbaar genoeg om niet herkend te worden. Een hilarisch ongemakkelijk moment volgde. De rest laat ik over aan je verbeelding. Met een hoofd zo rood als mijn gekrulde Annie-pruik, snelde ik me weer terug naar het dramalokaal, om daar de rest van de avond niet meer uit te komen.

Dit soort gebeurtenissen ademen het woord ‘schaamte’. Het is het soort schaamte waar je eigenlijk niet zoveel aan kan (of wil) veranderen. Ik schaamde me ervoor dat ik er zo belachelijk uitzag. Maar op hetzelfde moment had ik een grote drang om gewoon heerlijk te gaan dansen en springen door de school in mijn te grote achttiende-eeuwse baljurk. Mijn schaamte hield mij tegen.

Zo vertelde ik ook liever niet aan klasgenoten dat ik op synchroonzwemmen zat. Ja, dat is die sport waarbij zwemmers hun benen in allerlei hoeken gooien, terwijl ze de grootste moeite hebben om niet met elkaar in de knoop te raken. Met voetbal kon je aankomen, of met hockey of korfbal. Maar wat voor indruk zou ik achterlaten als ik vertelde dat ik drie keer per week in het water liep te spartelen, compleet met badmuts en neusklem?

Als ik dat zou vertellen, kon ik wel fluiten naar nieuwe vrienden.

Ook vertelde ik liever niet dat ik dwarsfluit speelde en graag een menuet van Mozart speelde, want ‘dat doen alleen losers’. Daarnaast stond ik niet te springen om te vertellen dat ik elke zondag in de kerk zat, want dat maakt je tegenwoordig een bedreigd diersoort onder de jongeren. Nee, als ik dat zou vertellen, kon ik wel fluiten naar nieuwe vrienden.

Dit veranderde toen ik doorging met drama en ineens werd omringd door gelijkgestemden. Op dat moment besloot ik om mijn schaamte te laten varen en mijn ‘vreemde’ kant maar gewoon te omarmen. Dus toen ik een jaar later voor de hele school als Anne Frank een Weense wals moest dansen, deed ik dat met alle plezier. En toen ik weer een jaar later als hippie inclusief ukelele door de school stormde en op het podium allerlei mislukte yogakunsten uitvoerde, genoot ik intens.

Schaamte is iets wat je los kunt laten. En geloof me, als jouw vrienden ook maar iets om je geven, dan zullen ze je hoogstens liefkozend uitlachen. Zoals de mijne dat ook doen.

Mattanja (18) is gastcolumnist bij BEAM en wandelt boekverslindend, ukelelespelend en vaak over haar eigen voeten struikelend door dit leven.

Volg ons