Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley Icon--menu Icon--chevron-down
20 September 2018

Milan was bij de aardbeving in Nepal: “Ik wilde het nog een keer meemaken"

Een bijzondere reis naar een ver land, wie wil dat nou niet? Voor zijn 16de verjaardag mocht Milan (inmiddels 19) een vette reis uitzoeken. Samen met zijn moeder koos hij voor Nepal. Maar wat een supermooie vakantie had moeten worden, begon vrijwel direct als een nachtmerrie. Milan en zijn moeder kwamen terecht in de enorme aardbeving van 2015. Minstens 7557 mensen kwamen hierbij om het leven en ruim 14.000 raakten gewond.

‘Milan, rennen!’

“Het gebeurde een dag nadat we waren aangekomen. Mijn moeder en ik bekeken het paleis en tempels op Dubai Square, het koningsplein van de hoofdstad Kathmandu. We stonden naast een enorme toren toen mijn moeder ineens begon te schreeuwen: ‘Milan, rennen!’. De aarde bewoog meters omhoog en opzij. Uit instinct renden we meteen naar het midden van het plein, waar de minste gebouwen stonden. Terwijl ik aan het rennen was, zag ik de toren waar we naast stonden instorten. Er ontstond een enorme stofwolk en plotseling zag ik niks meer. Mijn moeder was ik kwijt. Het kan tien minuten geduurd hebben of één minuut – tijdsbesef had ik niet meer –, maar uiteindelijk vond ik haar gelukkig heelhuids terug.

Vanwege instortingsgevaar konden we geen kant op. We hebben uren op het plein gezeten. Aan het eind van de middag zijn we, samen met alle andere toeristen, de stad uit gevlucht. We belandden in een hotel waar we werden opgevangen. Uit angst voor nog meer aardbevingen en instortingen, hebben we hier vijf nachten buiten geslapen. Daarna hebben we de eerste de beste vlucht naar huis genomen.”

Emotie komt later

“Als ik eraan terugdenk, lijkt het net een soort videogame, heel surrealistisch. Terwijl ik gehurkt op het plein zat, kwam er een enorm rotsblok naast me neer. Als ik iets verder naar rechts had gezeten, was ik nu dood geweest. Dat is bizar om te bedenken. Ik heb die dag veel overleden mensen gezien, maar ook mensen die ledematen waren verloren of onder het puin vandaan gehaald werden.

Eén beeld is me het meest bijgebleven. Terwijl ik op het plein zat, werd er een meisje naast me neergelegd. Om haar hoofd ontstond langzaam een plas bloed. Ze werd toen weer opgetild en verplaatst. Het beeld van haar haren die op de stenen bleven plakken, is iets waar ik later wel last van gehad heb. Op het moment zelf kwam er weinig emotie binnen, daar was gewoon geen plaats voor.”

Sterker dan ooit

“Ik stond daar als 16-jarig jochie, maar voelde me sterker dan ooit. Mijn moeder barstte in huilen uit, ook de man naast haar begon te huilen. Ik bleef vooral heel rustig en vertelde hen dat het geen zin had om in paniek te raken. Het feit dat ik zo sterk stond in die situatie heeft me heel veel zelfvertrouwen gegeven. Ik had in mijn leven veel vragen gesteld, maar daar had ik die vragen niet nodig. Het was heel simpel: we moesten overleven.

Het klinkt misschien gek, maar ik ben blij dat ik het heb meegemaakt. Ik heb een hele diepe band gekregen met Nepal en heb er enorm veel van geleerd. In de maanden daarna heb ik ook wel last gehad van dat sterke gevoel. Het liefst wilde ik eigenlijk opnieuw in zo’n levensbedreigende situatie terecht komen, omdat ik me toen zo goed voelde. Terwijl het natuurlijk een verschrikkelijke gebeurtenis was. Dat vond ik een heel eng gevoel. Gelukkig ben ik daar inmiddels wel overheen.”

Iets terug doen

“Nadat we waren vertrokken uit Nepal, voelde ik me tot op zeker hoogte schuldig. Ik was gewoon weggegaan en had die inwoners achtergelaten in een enorme puinhoop. En dat terwijl ik met eigen ogen had gezien hoe erg het eraan toe was. Twee weken later fietste ik alweer door Amsterdam, het ergste wat me daar kon overkomen was door rood fietsen. Ik stond er meteen weer zo ver vanaf. Voor mijn profielwerkstuk op de middelbare school besloot ik toen om zes maanden wiskundeles te geven aan kinderen in Nepal.

De aardbeving had zeker wel sporen achtergelaten. Zo had een jongetje uit mijn klas zijn moeder zien sterven tijdens de aardbeving. Lang niet alles was weer opgebouwd, maar het leven ging door, ook daar. Uiteindelijk was het vooral een hele mooie ervaring. Ik had het gevoel dat ik iets terug kon doen. Nepal zal voor mij altijd een bijzonder land blijven, ik ga dan ook zeker nog eens terug.”

Volg ons