Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
28 juni 2018

“Plotseling duwt een bewaker mij een kamertje in..."

De vakanties staan weer om de hoek, en ook ik probeer nog de perfecte vakantieplek te bedenken voor dit jaar. Kroatië? Dat is zo lang rijden. Een tropisch eiland? Dat is weer zo duur. Frankrijk dan misschien, lekker dichtbij én warm weer. Maar ja, dat is dan weer het land waar ik een paar jaar geleden plotseling gearresteerd werd.

Het was een van de vele zomerse dagen in de Franse Cap d’Agde. Samen met mijn broer en een vriend waren we naar een willekeurige camping gereden om twee weken lang he-le-maal niks te doen. Behalve dan het koken van eten. Want zoals het een echte campinggast betaamt, maakten we uiteraard onze eigen maaltijden. En dus besloten we op een dag naar de alom bekende Carrefour te gaan. Struinend langs de bizar uitziende, stinkende vis en de weelde aan voedsel en t-shirts, – altijd een goede combinatie – stootte ik een flesje zonnebrandcrème om. Of dit de oorzaak was van wat daarop volgde zal ik nooit weten.

Met een paar tassen vol voedsel dat over een uur op de barbecue zou liggen, liepen we de winkel uit. Dat de supermarkt bezaaid was met bewakers was me al opgevallen, maar ach, lekker veilig toch? Terwijl we door de poortjes richting de auto lopen, word ik plotseling bij mijn arm gegrepen door een klein, gezet mannetje in uniform. Compleet overrompeld word ik meegesleept. Mijn broer en vriend blijven verbaasd achter en lopen al snel achter mij en de woedende meneer aan. Ik vang nog net een glimp van hun verbijsterde gezichten op, wanneer de deur dichtvalt van het kamertje waar ik zojuist in ben geduwd. 

De kleine meneer wordt vervangen door iemand van een iets groter formaat, die in alle staten is. In het Frans begint hij al zwaaiend met zijn armen tegen me te schreeuwen. Nu heb ik in een ver verleden wel eens Frans gehad op school, maar veel verder dan bonjour kom ik niet. Ik probeer de man ervan te overtuigen dat ik hem niet begrijp, “do you speak English?”. “NO! NO ENGLISH!”, schreeuwt hij en hij zet zijn Franse paniekaanval voort. Ik kijk om me heen, in de kamer staat alleen iets wat lijkt op een operatietafel die me, in combinatie met het geschreeuw en het tl-licht, niet perse gerust stelt.

Ervanuit gaande dat de bewakers – inmiddels zijn het er drie – denken dat ik iets heb gestolen, wijs ik naar mijn kleding. Een korte broek, een dun hemdje en slippers. Al gebarend draai ik een rondje: als ik iets gestolen had, waar moet ik dat dan gelaten hebben?! Bewaker nummer vier komt binnen, tot nu toe de grootste en meest agressieve. Of ik me inmiddels geïntimideerd voel? Mwoah, een beetje. Na nog een paar minuten de prachtige Franse taal aangehoord te hebben, wijst de grootste man naar de deur: “YOU GO!”. Dat laat ik me geen twee keer zeggen en ik sprint de kamer uit. Waarom ik zomaar werd meegenomen, zal ik tot op de dag van vandaag nooit weten, maar sensationeel was het wel. Misschien dit jaar toch maar een retourtje Kroatië…

Volg ons