Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley Icon--menu Icon--chevron-down
6 April 2018

"Iedereen is zo liefdevol, wat doe ik hier?"

Rico (21) was niet bezig met Jezus en vond christenen maar een zooitje goedgelovige gekkies. Vorige zomer zette God hem stil op een conferentie en veranderde hij totaal. (Lees dat hier.) Niet veel later vloog hij naar Australië voor een Discipleship Training School: “De eerste weken waren ontzettend confronterend. Wat deed ik hier?”

"Ik had geen cent te makken, maar God maakte heel duidelijk dat ik die DTS in Australië moest gaan volgen. Ik werkte hard bij een aannemer, vroeg iedereen die ik kende me te sponsoren en had een wonder nodig om het te halen. Ik was nog maar twee weken christen en wist niet dat God ook in financieel opzicht kon voorzien, ik had niet eens een koffer en paspoort. Lang verhaal kort: Ik bekeek een paar dagen voordat de DTS begon mijn bankrekening en had door allerlei anonieme giften precies genoeg geld voor een ticket. Blijkbaar wilde God me daar echt hebben.

Het slechtste kwam naar boven
De eerste weken op school in Australië waren zwaar en ontzettend confronterend: al het slechte kwam in me naar boven. Mijn omgeving heeft me geleerd mensen die ik niet ken te wantrouwen en zelfs te haten. Dat is mijn hele leven mijn basishouding geweest. Toen ik daar aankwam, merkte ik al snel dat het daar totaal anders was. Iedereen was zo liefdevol, ik wist niet wat ik daar deed. Ik was niet zoals zij.
Door veel gesprekken en lezen in de Bijbel, liet God mij zien dat er veel trots in me zat. De confrontatie met anderen aangaan deed ik non-stop en ik ging net zolang door totdat ik gelijk kreeg, desnoods door de ander naar beneden te brengen. Ik voelde me daar de eerste weken ongemakkelijk omdat deze mensen heel anders naar me keken. Het ging niet om wat ik wist, wat ik had of hoe ik eruitzag, ze keken naar mijn binnenkant. Ik was helemaal niet gewend om dat aan anderen te laten zien."

God, wat staat er nog tussen ons in?

"Ik ging deze DTS doen met een doel: God leren kennen en een relatie met Hem ontwikkelen. De keuze voor God heb ik in Nederland gemaakt en ik geloof en weet dat God mensen compleet kan transformeren, dat wilde ik ook. De heilige Geest maakt me nieuw en daardoor wijs ik mijn ‘oude ik’ steeds meer af. Tijdens een worshipdienst vroeg ik: ‘God, wat staat er nog tussen ons in? Wat belemmert onze relatie?’ Klinkt misschien gek, maar nadat ik die vraag stelde, kwamen er allemaal logo’s in mijn gedachten op: Facebook, Instagram, Snapchat, alles. Ik snapte direct wat de bedoeling was. Ik vind het namelijk nogal belangrijk wat mensen van me vinden en social media versterkt dat alleen maar. Als ik iets doe, wil ik het goed doen, dus ik heb al mijn apps verwijderd. Ik kan nu alleen nog bellen en WhatsAppen.

Na twaalf weken les gingen we op outreach. Ik ben naar Mozambique en Nepal geweest waar we voetbaltoernooien organiseerden en evangeliseerden op straat. Ik vond het heel gaaf om dat wat ik in die twaalf weken had geleerd gelijk door te kunnen geven. Ik heb zo ontzettend veel over God, Jezus en de heilige Geest geleerd. Ik had trouwens geen geld om überhaupt op outreach te gaan, maar een goede vriend van me ging eerder terug naar zijn thuisland en heeft mij al zijn outreach geld gegeven. Weer een wonder."

Voetbaltoernooi in Mozambique

Afscheid
"Intussen ben ik alweer drie weken terug in Nederland. Ik had paniek hoe ik mijn vliegticket naar Amsterdam zou betalen, maar tijdens mijn diploma-uitreiking kreeg ik een envelop van de DTS staff. Ze hebben met z’n allen mijn ticket betaald, ik kon wel janken van dankbaarheid. Mijn leven is anders nu. Er zijn dingen waar ik afscheid van heb genomen. Ik luister bijvoorbeeld geen hiphop muziek meer en drink ook geen alcohol en cafeïne. Ik wil ook niet meer - puur en alleen om wat breder te worden - naar de sportschool. Ik wil mijn identiteit vinden in Jezus, niet in die andere dingen. Dit zijn persoonlijke beslissingen. Geen van deze dingen is op zichzelf slecht, dit zijn ze alleen wel voor mij. Soms denken mensen dat ik mezelf beperk, maar dit is voor mij juist vrijheid. Ik kan door Gods kracht ‘nee’ zeggen tegen de dingen waar ik verslaafd aan was en waar ik mijn waarde uit haalde. Soms is het lastig, maar dan bedenk ik dat deze dingen me nooit hebben vervuld en dat nooit zullen doen. Ik ben oprecht gelukkig door Jezus.

Nadat ik vanuit Australië terugkwam in mijn oude woonplaats merkte ik dat ik mijn oude patronen weer oppakte. God maakte duidelijk dat ik beter bij het gezin van een vriend van me zou kunnen intrekken, maar ja, hoe vraag je zoiets groots? Ik heb al mijn moed bij elkaar geraapt en het toch maar gewoon gevraagd. Zijn moeder vond het fantastisch en vertelde me achteraf dat ze al een poos aan het bidden was of ik – wanneer ik thuiskwam – in een betere omgeving mocht belanden. Ze wist alleen nog niet dat haar eigen gezin die omgeving zou zijn. Vandaag is mijn eerste werkdag bij een hovenier. Hoe het verder gaat weet ik nog niet precies, ik heb plannen om terug te gaan naar Australië en daar twee jaar bij de DTS te werken. God verandert mijn leven en blijft dat voorlopig nog wel doen denk ik.”

Jouw getuigenis op deze site? Wij genieten van deze verhalen! Stuur het op naar [email protected] of app ons op 0683673700.

Volg ons