Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
1 februari 2018

Hail, Caesar! | "Met wat fantasie kan je het een christelijke film noemen"

“Zit je nu alweer voor de tv? Zou je niet eens wat nuttigs gaan doen?” Hoezo wat nuttigs gaan doen? Netflixen kan wel degelijk zin hebben! Om dat te bewijzen vind je in de rubriek Jorts Film Report een recensie over films/series die iets bijzonders te vertellen hebben over het christelijk geloof. Deze week: 'Hail, Caesar!' van the Coen Brothers.

De Coen Brothers hebben de vreemde neiging om hun zware drama films af te wisselen met luchtige en excentrieke komedies. Na de donkere western True Grit en het zware muziek drama Inside Llewyn Davis gaan de broers weer terug naar hun komedie roots met Hail, Caesar! Maar of dat nu zo’n goed idee was…

De film

Hail, Caesar! speelt zich af in het Hollywood van de jaren 40 en volgt de studio baas Eddie Mannix (Josh Brolin). Zijn studio is bezig om hun duurste film tot nog toe te maken: de Ben-Hur achtige Bijbelse miljoenenproductie Hail, Caesar! met in de hoofdrol de populaire acteur Baird Whitlock (George Clooney). Tijdens de film volgen we Mannix die allerlei problemen met lastige acteurs, de roddelpers en gefrustreerde regisseurs moet zien op te lossen.

Hail, Caesar! leunt behoorlijk op christelijke thema’s. De film is een komedie en er worden dan ook de nodige grappen over het Christendom gemaakt. Soms op het randje, maar spottend wordt het nooit. Sterker nog, met wat verbeeldingsvermogen kan je Hail, Caesar! zelfs een christelijke film noemen. Eddie Mannix lijkt symbool te staan voor het leiden van een christelijk leven. De film opent met Mannix die in tranen aan een priester opbiecht dat hij gelogen heeft tegen zijn vrouw. Wat voor gruwelijke zonde heeft hij op zijn geweten? Hij had beloofd te stoppen met roken, maar heeft toch stiekem een sigaret gerookt. Meteen na deze scene zien we Mannix die een actrice van een Playboy-achtige fotoshoot weg trekt. Een groot contrast tussen zijn eigen christelijke leven en dat van de filmwereld waarin hij werkt.

Tot drie keer toe krijgt Mannix het zeer voordelige aanbod om te vertrekken en een ‘echte’ baan te nemen. Maar zelfs na drie keer verleid te zijn, geeft hij niet toe.

De rest van de film is net zo: vrijwel iedereen met wie Mannix werkt, is bezig er een puinhoop van te maken. Het is aan Mannix de taak om alles weer recht te trekken. Perfect is hij niet. Vrij snel zit hij weer in de kerk. Dit keer om op te biechten dat hij een filmster een mep verkocht heeft. Door die klap kwam deze acteur weer op het rechte pad, maar dat neemt niet weg dat hij zich er schuldig over voelt. Ondanks dat de filmwereld zo anders is dan zijn eigen leven, wil hij er niet weg. Tot drie keer toe krijgt Mannix het zeer voordelige aanbod om te vertrekken en een ‘echte’ baan te nemen. Maar zelfs na drie keer verleid te zijn, geeft hij niet toe. (Hmm, waar hebben we dat eerder gehoord…?)

Zijn plek is midden tussen de mensen die er een bende van maken, en om door middel van zijn eigen geloof licht te brengen in de moreel ongure filmwereld. Hij voelt zich er op zijn plaats, maar is er zelf nooit helemaal deel van geworden. Mannix lijkt hiermee te staan voor het principe ‘in de wereld, maar niet van de wereld’.

Toch nog een sterke boodschap in een matige film.

Hail, Caesar! is beschikbaar via Netflix.

Volg ons