Icon--npo Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley Icon--menu Icon--chevron-down
18 January 2018

Geloof is geen woord, maar een daad

Niet de (zelfverzonnen) regels. Niet het gezwaai met bijbelverzen. Niet de veroordelingen vanwege seksualiteit, gender of daden. Niet de kerk. Niet de preek. Niet de rokken. Niet de doop. Niet de belijdenis. Niet Opwekking of de EO-Jongerendag. Niet de paus. Niet de dominee. Niet het bidden. Niet het zeggen dat ik geloof.

De kalme blik van mijn opa’s ogen, vlak voor zijn overlijden. Het juiste liedje dat mijn chaotische gedachten een slaapplek biedt. Kippenvel bij het zien van metershoge bomen. Het uitnodigende appje van een vriend van wie ik dacht dat hij mij nooit meer wilde zien. De storm op het strand als het stormt in mijn hoofd. De emoties van een vriendin, die haar kersverse eega een zelfgeschreven lied toezingt.

Het gekietel van het hagelwitte zomerzand. Het spinnen van een onbekende kat. Koffie na een gure herfstdag. Mijn trainingsbroek nadat ik van top tot teen doorweekt van het station naar huis ben gefietst. De knuffel van een vriend. Het vergeven van mijn verkeerd gekozen woorden. Mijn ouders. De helpende hand van een vreemde als ik midden in de bieb van de trap ben gevallen. Mijn hart dat huppelt door de knipoog van een bloedmooi mens.

De zachte lentebries wanneer ik op mijn racefiets over de Limburgse heuvels zoef. Een belletje van mijn zusje – die totaal niet op mij lijkt en met wie ik anders nooit vrienden zou worden – van wie ik zielsveel houd. De aanstekelijke vreugde van een caissière, wanneer ik net bloedchagrijnig mijn broodje bestel. Een hartjes-emoticon, vlak voor het slapengaan.

Niet naar Jezus wijzen, maar hem volgen

Een toevallig gesprek in de trein. Een binnenpretje. Een zonnestraal in de winter. De rust, op het moment dat mijn vriendinnetje razend op mij is. En omgekeerd. Sneeuwvlokken op een windstille kerstdag. Een brief van een goede vriend in het buitenland. De open armen voor vluchtelingen. Een tekst waar ik trots op ben.

De drive om mezelf te ontwikkelen; om liever te willen zijn; meer van waarde; minder egoïstisch. De zin om wat van het leven en anderen te maken. Het besef dat ik imperfect ben, maar wel steeds meer op Jezus kan lijken. Elke dag opnieuw.

Niet de theorie, maar de praktijk. Niet naar Jezus wijzen, maar hem volgen. Niet de woorden, maar de daden. Vol pure, onverwachte of broodnodige liefde.

Dat … dát is geloof voor mij.

Volg ons