Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
11 januari 2018

COLUMN: De drie grootste, leukste pestkoppen in mijn leven

Ik werd regelmatig getreiterd, gepest en gekleineerd. Van het leeftijdsverschil werd ongegeneerd gebruik gemaakt om dingen voor elkaar te krijgen bij mijn ouders en ik werd, onbewust, continu gepusht om sterker te worden en op te komen voor mijzelf. Opgroeien met drie oudere broers klinkt nu wel een beetje als een straf. Zo erg was het eigenlijk helemaal niet.

Mijn ouders hadden blijkbaar 11 jaar na de geboorte van mijn jongste broer dringend behoefte aan wat anders dan al die testosteronbommen in huis. Veel van hun tienerjaren heb ik dan ook niet meegekregen. Ik was altijd ‘het kleine zusje’ en dat zal ook nooit veranderen. Mijn computertijd werd voor mijn neus weggekaapt, ik werd regelmatig ‘per ongeluk’ iets te hard door de kamer geslingerd als we aan het spelen waren en ik mocht niet ‘zo irritant doen’ als ze weer eens uren aan de telefoon hingen. Klein zijn heeft dan zijn nadelen.

Wat dat betreft was ik, samen met mijn moeder, een kleine partij in huis. Ik had geen zus die mij kleedde, haar barbies met mij deelde of me alles leerde over vrouwenzaken. Geen zus waarmee ik urenlang lag te kletsen op bed of bij kon uithuilen als mijn hart gebroken was. Mij werd geleerd hoe ik met LEGO de grootste gebouwen kon maken, hoe ik iemand met één vuist zo pijnlijk mogelijk kon slaan en wat er zo fascinerend is aan de Tweede Wereldoorlog. We hadden het niet over gevoelens en als ik verliefd was moest daar even smakelijk om worden gelachen tijdens het eten.

Het is zeker niet zo dat ik een stuk gemist heb in mijn leven. Of dat er een stukje ontwikkeling ontbreekt. Ik heb dozen vol barbies gehad en in mijn moeders hakken bovenaan de trap gestaan met overal lippenstift, behalve op mijn lippen. Geen zorgen, ik ben opgegroeid tot een strong independent woman zoals ze dat noemen. Maar ik denk dat het heel anders was geweest als ik niet drie mannen om me heen had die me alles leerden over de wereld om mij heen.

Naast het feit dat ik nu de allersterkste LEGO kastelen kan bouwen, heb ik veel van hen geleerd. Bij hen kreeg ik niet altijd de kans om mij kwetsbaar op te stellen, maar misschien was dat ook belangrijk voor mij. Als vrouw heb ik al emoties genoeg die zich ontpoppen in mijn hoofd. Hoe @#$* ik dat ook vind, mijn gevoelens zijn er altijd. Maar door hen weet ik wanneer ik die emoties en gevoelens de baas moet zijn. Hoe ik mij zo af en toe moet verdedigen en zeker wanneer ik sterker moet zijn. Hoe onverschillig ze zich soms ook gedroegen, wanneer het op jongens aankwam transformeerden ze tot drie onverschrokken krijgers die mij moesten verdedigen tegen beren en tijgers. Nee, dan kon mij echt niks gedaan worden. Daar zorgden zij wel voor.

Ze hebben die ‘strong’ en ‘independent’ toegevoegd aan de ‘woman’ die ik nu ben. Die drie knakkers (geloof me, als ze dit lezen gaan ze me kort en klein slaan) waren erg waardevol in mijn jeugd. En dat zijn ze nog steeds.

Volg ons