Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
27 november 2017

'U bent eenzaam, mag ik u helpen?'

Het voorjaarzonnetje schijnt in mijn gezicht, terwijl ik nip aan een heerlijk Vlaams biertje op een terras in Antwerpen. Tegenover me mijn vriend, genietend van zijn Italiaanse calzone. Maar dan komt er een oude man, rond de 80, met moeite het terras op waggelen. Jaren ’50-kledingstijl, hetzelfde hoedje als mijn opa op zijn hoofd en een krant strak onder z’n arm gedrukt. Gelijk begint de emotionele Nienke in mij naar boven te komen en de tranen stromen over mijn wangen, terwijl de man rustig door eet van zijn pizza. Met pijn in mijn hart moet ik hem, nadat mijn bord leeg is, achterlaten.

Ik heb een groot zwak voor eenzame ouderen. Niet zomaar een groot zwak. Mijn zwak gaat verder dan jouw kloppende hart bij filmpjes van puppy’s of wanneer manlief met een bos rozen voor je neus staat. Ik kan mijn emoties niet meer onder controle houden wanneer een oudere eenzaam en alleen langs mij door de straat strompelt. Tranen prikken in mijn ogen wanneer ik zie dat een oude man in het park op een bankje uitrust van zijn wandeling. Wanneer een oudere vrouw met moeite haar boodschappen op de band legt, moet ik mijn hart vastgrijpen omdat ‘ie anders uit mijn borstkas de wijde wereld in vertrekt.

Het klinkt een beetje overdreven, zo’n enorm zwak voor iets wat eigenlijk zo ver weg van mij staat. Voor mensen waarvan ik hen verhaal niet eens ken. Maar ik wist al die tijd wel dat ik iets met deze karaktereigenschap moest gaan doen. Ik ben gaan zoeken op Google naar eenzame ouderen en ontdekte het Nationaal Ouderenfonds. Zonder er een seconde bij stil te staan klikte ik op de aanmeld-knop en nu ben ik een vrijwilliger. Het geeft nog niet genoeg voldoening, omdat ik sinds ik die aanmeld-knop ingedrukt heb, nog geen actie heb uitgevoerd.

Vorig jaar stond ik met knikkende knieën voor een groot wit huis, niet zo ver bij mijn huis vandaan. Door mijn ouders kende ik deze man. Hij zit bij ons in de kerk en is sinds zijn vrouw overleed heel eenzaam. Ik voelde zijn pijn elke keer als ik hem zijn jas zag ophangen. Met een trillende vinger bij de deurbel bedenk ik me ter plekke, gooi het verjaardagskaartje wat ik voor hem heb geschreven in zijn brievenbus en scheur weg op mijn fiets. Wat was ik een lafaard. Nu zou ik nooit weten of mijn kaartje hem blij maakte. Of hij überhaupt weet dat het kaartje van mij was…

Totdat ik me een week geleden ineens wat besefte. Ik luisterde for KING & COUNTRY en bleef hangen bij het nummer ‘The proof of your love’. Het gaat niet om mijn voldoening die ik haal uit het helpen van eenzame ouderen. Het ging nooit om mijn verlangen naar een vriendschap met hen. Mijn verdriet om hun eenzaamheid. Het ging er altijd al om dat zij er een gelukkig gevoel krijgen, dat zij geholpen worden. Dat ik Gods werk laat zien door die behulpzaamheid.

Dit jaar ga ik alle eenzame ouderen in mijn woonplaats een kerstkaartje sturen. En deze keer niet voor mijzelf.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden