Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
13 oktober 2017

‘Ik reed met 45 kilometer per uur tegen een auto aan’

8 januari 2014, kwart voor acht ’s avonds. Sheila (22) wil nog even de tank van haar brommer volgooien. Op de rotonde in haar woonplaats Berkhout krijgt ze geen voorrang en rijdt ze met 45 kilometer per uur tegen een auto aan. Daar ligt ze, op de grond, in een plas bloed…

“Het ging ontzettend snel. Ik wilde opstaan, maar werd door de mensen om me heen tegengehouden. Mijn gezicht zat vol met bloed en ook mijn mond zat vol. Bijna stikte ik erin, maar een vrouw heeft het bloed uit mijn mond gehaald. Ik heb geen idee wie ze is en hoe ze het gedaan heeft. Jammer, want ik had haar graag willen bedanken. Ze was mijn reddende engel. Alles ging snel en de adrenaline gierde door mijn lijf. Terwijl ik op de ambulance wachtte, kwam ik erachter dat ik stukjes afgebroken tand in mijn mond had.

Ik was nog geen vijf minuten van mijn huis vandaan en mijn moeder was al snel ter plaatse. Zij ging mee naar het ziekenhuis. Daar wilde ik mezelf zien, maar dat mocht niet. Niemand wilde dat ik in shock zou raken. Ik had breuken in mijn gezicht, een verbrijzeld jukbeen, mijn tanden waren afgebroken en mijn arm was op vier plekken gebroken. Toen ik eenmaal op mijn kamer was, heb ik een foto van mezelf gemaakt met mijn smartphone. Ik schrok en dacht: ‘Wow, is dit serieus?’.

De volgende dag werd ik geopereerd. De operatie zou 2,5 uur duren, maar duurde uiteindelijk 7,5 uur. Ik bleef nog vier dagen in het ziekenhuis en mocht daarna naar huis. In het begin kon ik niks, maar na drie weken ben ik op de fiets gestapt. Naar de rotonde. Ik denk dat dat goed is geweest voor mijn verwerking.

Ik kreeg veel reacties van mensen. En nog steeds. De littekens zijn nog altijd zichtbaar. Soms heb ik het er moeilijk mee, op andere momenten kan ik er goed mee leven. Als iemand aan me vraagt hoe ik aan mijn littekens kom, is dat vaak wel confronterend. Afgelopen februari heb ik mijn neus recht laten zetten en mijn littekens op laten spuiten met stamcellen. Dat is een nieuwe methode waar nog weinig over bekend is. Het heeft helaas niet goed uitgepakt en de littekens zijn alleen maar zichtbaarder geworden. Ik hoop dat ze er nog wat mee kunnen. Ondertussen camoufleer ik het zo goed mogelijk met make-up.  

Het ongeluk heeft mijn leven veranderd. Ik heb vaak last van mijn armen als ik zware dingen op moet tillen. Ik hoor regelmatig ambulances, terwijl ze er niet zijn. En auto of scooter rijden in het donker vind ik eng. Daarbij heb ik mijn levensstijl aangepast. Ik besefte: ik heb nog een kans gekregen en die moet ik pakken. Vroeger was ik best wel een losbol en was ik niet altijd aardig voor anderen. Ik ben serieuzer en aardig naar anderen!”

Heb jij ook een heftig verhaal dat je met ons wil delen? Stuur dan een mailtje naar [email protected]!

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden