Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
15 september 2017

Krachtige SPOKEN WORD over TWIJFEL

Joseph Salomon is een christelijke vlogger én woordenkunstenaar. 'A Shadow of Doubt' is een ijzersterk en eerlijk gedicht over twijfelen aan God. Hieronder staat de Nederlandse vertaling.

Ik herinner me het moment dat mijn nichtje naar me toe rende en vertelde: “We hebben vandaag over Jezus geleerd!” Aan de lach op haar gezicht kon ik zien dat ze enthousiast is over deze man die ze eigenlijk nog niet echt kent, maar ze wist zonder twijfel dat het waar was, want ja, haar moeder zei dat het waar was.

Dit was de eerste keer in mijn leven dat ik in de ogen van een kind keek en jaloers was omdat ze geen idee had wat het is om met twijfel te leven. Hoe het voelt wanneer je hele geloof doordrenkt is met scepticisme. Om nooit zeker te zijn wanneer de dag komt dat je eindelijk zonder die constante schaduw van twijfel kan leven. Ik leefde al zo lang in deze schaduw: het lijkt alsof ik altijd de juiste vragen heb, maar nooit genoeg antwoorden. Mijn geloof is zo klein dat het in mijn handlijnen past, God.. Elke nacht wanneer ik wil slapen wordt de stad in mijn hoofd van alle kanten aangevallen door legioenen van vragen. Ze bedreigen de huiskamers van mijn gezonde verstand en houden het krijgsgevangen. Kunt u me helpen?

Afgelopen jaar lag mijn oma in een ziekenhuisbed alsof ze bij een bushalte wachtte waar God haar op zou pikken. Ik heb nog nooit zoveel pijn en zoveel vertrouwen in dezelfde ogen zien staan toen ze me vertelde: “Ik weet niet wat ik ga doen, maar ik weet aan wie ik toe behoor.” Ik was zo blij voor haar. En iets binnenin mij wenste dat ze, voordat ze overleed, haar vertrouwen in God kon doorgeven zoals een oude familiefoto wordt doorgegeven.

Ik herinner me dat ik op de achterste rij in een koude kerk zat, huilend omdat ik zo graag wilde geloven dat wat de spreker had gezegd waar was, maar dat mijn twijfels een eigen preek waren gestart en de stroom van tranen veranderde in een oceaan van frustratie. Ik herinner me dat ik in de collegebanken zat en het enige dat werd getoetst mijn geloof was in God en het enige wat ik achter me liet mijn hoop. Ik, en mijn rugtas vol angst zonder dat ik ergens naartoe kan en niemand die me helpt uitpakken. Ik slaap, maar ik rust nooit uit. Deze lijnen rond mijn ogen zijn geen rimpels, het zijn kaarten die de weg wijzen naar mijn pijn.

Ik ben moe. Ik kijk zo uit naar de dag dat ik mijn vingers in de wonden van zijn doorboorde handen kan leggen want ik heb echt overwogen om ermee te stoppen, maar waar kan ik heen? Terug? Voor de levenden is er geen thuis in het land van de doden, dus ik moet wel doorgaan. Vandaag heb ik geloof, maar ik kan niets beloven voor morgen. Het verbaast me dat ik het tot hier heb volgehouden. God, wilt u me het gevoel geven dat ik niet gek ben? God, wilt u me het gevoel geven dat ik niet tegen de muur praat als ik bid? Ik betwijfel uw bestaan niet, ik heb gewoon zoveel vragen, laat me hier niet alleen. Laat me niet alleen.



Mijn kind,
Het lijkt er op dat je alle juiste vragen hebt, maar nooit genoeg antwoorden.
Het lijkt erop dat je geloof zo klein is dat het in je handlijnen past.
Ik heb gezegd: “Geloof ter grootte van een mosterdzaadje kan een landschap totaal veranderen en een berg verplaatsen.” Geloof komt door mijn Woord, dus misschien stop jij je oren wel dicht.

Mijn kind, doe niet kinderachtig. Denk eens aan het kind waarvan het geloof nog nooit van de term ‘onmogelijk’ heeft gehoord. Je mag vragen hebben. Ik zeg je niet dat je alles blind moet geloven, ik zeg je dat je aan de blinde man moet denken die geloof had en mijn woorden geloofde voordat hij me überhaupt kon zien. Denk aan de vogels die uit mijn hand eten en niet uit de lucht vallen zonder mijn toestemming. Hoeveel meer houd ik dan van degenen voor wie ik gestorven ben?

Voordat je mij betwijfelt, betwijfel je twijfels.
Betwijfel je twijfels. En je zal erachter komen dat je twijfels net zo leeg zijn als het graf waar ik uit wegliep.

De waarheid is dat je weet dat ik er ben. Je kent mijn waarheid en je bent bang. Bang voor wat het betekent. Bang voor wat dit je kan kosten. Dat iedereen je op een dag zal uitlachen. Dat ze je het klaslokaal uitlachen, dat ze je honend de rechtszaal uitjagen. Maar mijn liefde dient als een herinneringsbrief voor angst. Weet dat wanneer zij met stenen werpen, mijn liefde alle angst uitwerpt. Ik ben de aanstichter en de voltooier van je geloof. Ik ben nog nooit een werk begonnen dat ik niet heb voltooid. Ik ben degene die jou de moed geeft om de dood in de ogen te kijken en te zeggen: “Hoe durf je mij angst aan te jagen? Ik weet aan wie ik toe behoor.”

En als het voelt alsof je verdrinkt.. Wanneer het voelt alsof je verdrinkt in je zee van vragen, weet dat ik daar ben. Ik ben er.

Ik ben verdronken in de rode zee van mijn eigen bloed voor jou en deze handen met gaten zullen je vasthouden. Toen ik je vertelde dat ik je voor eeuwig lief zou hebben, meende ik dat. Zie je deze trouwringen in mijn handen? We zijn getrouwd.

In goede en in slechte tijden,
in ziekte en in gezondheid,
in geloof en in vragen.
Tot de dood ons dichter bij elkaar brengt ben je van mij.

Je bent van mij. En ik ben van jou, ik beloof het je.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden