Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
22 september 2017

‘Ik bedreigde mijn klasgenoot’

Als Sandra (17) naar de middelbare school gaat, zit ze niet lekker in haar vel. Vaker dan ooit krijgt ze racistische opmerkingen als ‘Ni hao’ naar haar hoofd geslingerd. Dat zorgt ervoor dat de bom barst…

“Al sinds de basisschool heb ik te maken met racistische opmerkingen, maar op de middelbare school werd het erger. Ineens hoorde ik vijf keer per dag als er mensen langslopen dingen als ‘Ni hao’ of ‘China’. Ik ben Vietnamees en heb niks tegen Chinezen, maar Aziaten worden vaak over één kam geschoren. Heel vervelend.

Als ik terugkijk, had ik met iemand moeten praten over het feit dat ik me niet zo happy voelde. Dat ik me op de middelbare school ineens een buitenbeentje voelde. Ik deed het niet. In de klas moest ik samenwerken met een jongen. Het klikte niet tussen ons. Ik vond hem arrogant. Hij op zijn beurt kon mij niet uitstaan. Tijdens het groepsproject botsten we meerdere keren. Wat er die zondagavond, vijf jaar geleden, gebeurde, weet ik niet meer precies. De emoties en gedachten werden me te veel. Deels ben ik het vergeten, deels heb ik het misschien geblokkeerd. Ik voelde me ellendig en ik werd kwaad. In de klassenwhatsapp heb ik hele nare dingen gezegd en hem met de dood bedreigd.

Toen ik de volgende dag op school kwam, deden mijn klasgenoten raar tegen me. Op een gegeven moment kwam de wiskundedocent naar me toe, hij had allerlei dingen over me geoord. De jongen in kwestie kwam er pas die maandagochtend op school achter. Hij had die zondag niet op WhatsApp gekeken. Hij was gekwetst en overstuur.

Het duurde niet lang voordat ik naar de mentrix moest. Samen met haar ging ik naar de afdelingsleider. Het was serieus. We bespraken wat de consequenties waren en ze wilden weten hoe ik daar zelf over dacht. Ik dacht dat ik naar de politie moest. Misschien zou ik wel een nacht de cel in moeten vanwege de bedreiging. Uiteindelijk is dat natuurlijk niet gebeurd, ik ben niet eens geschorst. Wel moest ik mijn excuses aanbieden, dat was geen probleem: ik had echt spijt.

Later die dag hadden we mentorles. Voor die les heb ik een excuusbrief geschreven waarin ik ook uitlegde waarom het was gebeurd. Hierna werd de sfeer in de klas weer beter. Overigens mag hij me nog steeds niet, maar dat kan ik me voorstellen.

Een paar weken na het voorval is er een social mediabeleid opgesteld op school. Ik weet niet of dat aan mij lag of niet. Als ik aan dit voorval terugdenk, ben ik er niet trots op. Iemand het leven zuur maken is altijd fout. En tegenwoordig denk ik wel twee keer na voordat ik iets online zet. Je kunt het niet meer terugdraaien.”

 

Fotografie: Lisa Schipperijn.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden