Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
21 augustus 2017

GASTCOLUMN: "Hoe slecht gaat het met jou?"

"Hey Alain, hoe gaat het nu met je?" "Mwah, nog steeds niet naar mijn zin" "Nog steeds niet? De laatste keer ging het ook niet goed." Blijkbaar was ik de ‘hoe-gaat-het-met-je?’ etiquette vergeten en niet onthouden dat ik beter kortaf iets had kunnen zeggen als "Ja goed, met jou?".

Misschien had ik de schijn moeten ophouden en mooi weer moeten spelen. Maar als iemand aan me vraagt hoe ik me voel, dan krijg je bij mij de waarheid. Natuurlijk gaat er genoeg goed in mijn leven, maar er is nog genoeg verbetering mogelijk. Mijn studie die vastloopt op het feit dat ik een lichtelijke (volgens anderen hardnekkige) bewijzingsdrang heb. Mijn liefdesleven die in vergelijking met die van anderen al lijkt te hebben opgegeven voordat de race begonnen is. Het overlijden van dierbaren en de rauwe rouw die dat telkens met zich meebrengt. Vrienden die zich plots tegen me lijken te keren en niks meer van zich laten horen. Al die omstandigheden bouwen op naar dat ik toegeef dat het nog niet naar mijn zin gaat.

In herinnering ga ik terug naar mijn moeder die elke dag voor me klaar stond. Bij het openen van de voordeur had zij de gave om op dat moment 2 koppen thee op de keukentafel te zetten en even de tijd voor me te nemen. ‘En hoe was je dag vandaag?’ was dan een vraag die herhaaldelijk klonk, overladen van liefde. Ik had dan even de vrijheid om te kiezen of ik mijn hart wilde luchten, waarna ik eventueel al mijn zorgen kwijt kon. Gelukkig kan ik haar opzoeken wanneer ik wil.

Onlangs sprak ik met haar over het feit dat ik tegenwoordig bij de psycholoog loop. Voor mij iets waar ik me niet voor hoef te schamen. Ze vertelde me dat de eerlijkheid over mijn kwetsbaarheid totaal geen zwakte is, maar juist een kracht. En dat ik die gevoelens mag delen op het moment dat er gevraagd wordt hoe het met me is. Terwijl ik mijn twijfel erover uit, voel ik de zon mijn gezicht verwarmen. Mama is het met mijn psycholoog eens.

Na nog even stil te zijn geweest, neem ik afscheid van mijn moeder. ‘Dag lieve mama, ik kom gauw weer langs.’ En als ik naar de lucht kijk terwijl ik de begraafplaats verlaat, scheert er een ooievaar over, mindert vaart en neemt plaats op het nest van de boom. Dichtbij waar ik net nog bij mijn moeder was. En ik besef dat het uiteindelijk goed zal komen.

Alain studeert om docent Wiskunde te worden en werkt bij een uitgeverij.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden