Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
27 juli 2017 Reageer

‘Ik werd bedreigd met een ijzeren buis’

Als Laurens (14) op zijn elektrische fiets terugrijdt van een evenement in zijn kerk naar huis, wordt hij klemgereden en bedreigd door twee jongens op een scooter.

“Ik kwam terug van een evenement voor kinderen van mijn kerk. Ik had foto’s gemaakt en de camera hing nog op mijn nek. De route die ik fietste, fiets ik elke dag. Een scooter kwam me tegemoet en reed me klem. Ik kon nergens heen en vond het vreemd, maar ik dacht nog dat ze me misschien op een asociale manier de weg wilden vragen. Eén van de jongens zei: ‘Ik ken jouw broer.’ Ze noemden een naam, maar niet die van mijn broertje. Waarschijnlijk wilden ze me aan de praat houden. De andere jongen stapte van de scooter af. Ineens zag ik dat hij een grote ijzeren buis in zijn hand had, waar hij mij dreigend mee aankeek. Hij zou dat hij me niks zou doen en ik mijn fiets moest geven. Ik was doodsbang en durfde de buis voor geen moment uit het oog te verliezen. Ik stond daar als bevroren.

Toen ik alleen was, barstte ik in tranen uit

Gelukkig kwam er een man langs, een ex-marinier bleek achteraf. Hij was al langsgefietst, maar dacht toen dat we vrienden waren. Toch had hij er geen gerust gevoel bij gehad, dus kwam hij terug. ‘Kennen jullie elkaar?’, had hij gevraagd. De jongens deinsde een stuk naar achter en ik racete weg. Daarna kwam hij achter mij aan en heb even met hem gekletst. Daarna ging ik door naar huis.

Toen ik alleen was. barstte ik in tranen uit. Mijn ouders waren niet thuis. Ik belde mijn moeder, maar zij kon geen touw aan mijn verhaal vastknopen. Ik was overstuur. Uiteindelijk kwam mijn vader uit zijn werk. Hij belde de politie en toen zijn we met zijn allen naar de plaats waar het gebeurde gegaan. Niet veel later zat ik in het politiebureau. Het duurde 2,5 uur om de aangifte te doen. 

Het is inmiddels anderhalve week geleden, maar de daders zijn nog niet gevonden. Wel heb ik via de politie weer contact gekregen met de marinier, een 78-jarige man. De eerste twee dagen mocht ik geen contact met hem hebben, omdat dat mogelijk invloed op mijn verklaring zou hebben. Alles wat ik me herinnerde moest uit mezelf komen. Na die dagen is hij op visite gekomen. Dat was fijn. Ook omdat ik aan mezelf was gaan twijfelen. Hij bevestigde dat alles echt zo was gegaan als ik in mijn hoofd had zitten. Ik maakte het niet groter dan het was.

Nu gaat het over het algemeen wel. Ik ben ontzettend bang geweest. Als ik er nu aan terugdenk, heb ik het wel moeilijk. Het was een traumatische ervaring die ik liever niet had meegemaakt.” 

Heb jij ook wat heftigs meegemaakt? Deel je verhaal met ons door een mailtje te sturen naar beamredactie @eo.nl of door te appen naar 0683673700!

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden