Icon--eo Icon--instagram Icon--clock Icon--theme Icon--location Icon--tag Icon--twitter Icon--whatsapp Icon--comment Icon--audio Icon--mail Icon--video Icon--image Icon--search Icon--spotify Icon--facebook Icon--snapchat Icon--youtube Icon--smiley
22 juli 2017 Reageer

COLUMN: Als ‘dochter van de dominee’ ongewild een heilig boontje

Spelen in de zandbak, timmeren, knutselen en apenkooien. De basisschoolperiode was een mooie tijd. In de pauze renden de jongens achter ons aan. Een typisch gevalletje: ‘meisjes plagen, kusjes vragen’. Later toen we zelf onze naam konden schrijven, werd het geplaag grimmiger. Mijn eerste bijnaam was ‘Anna Neeltje Repelsteeltje’. Niet veel later volgde ‘heilig boontje’. Niet omdat ik de braafste van de klas was, maar vanwege het beroep van mijn vader: dominee. Als ik er niet op had gereageerd, was de lol er snel vanaf geweest. Maar nee, Anna Neeltje Repelsteeltje keek keer op keer weer diepverontwaardigd haar iets te vrolijke klasgenootje aan.

Ondanks dat ik op een christelijke basisschool zat, waren mijn meeste klasgenootjes niet gelovig opgevoed. Als vriendinnetjes tussen de middag een boterham met kaas, leverworst of sandwichspread bij ons kwamen eten, was het anders dan bij hen thuis. Wij deden een gebed voor het eten. En ook daarna. Kwam iemand ’s avonds mee-eten, dan kreeg die steevast een bijbelverhaal te horen. Dat riep vragen op. Overigens niet bij mijn vriendjes en vriendinnetjes die alles goedmoedig over zich heen lieten komen. Vooral bij hun ouders. Als ik bij hen kwam spelen, kreeg ik vragen over het geloof en hoe ik daar zelf in stond. Daar had ik nou precies geen zin in. Ik wilde gewoon computeren.

Eenmaal op de middelbare school, koos ik voor een andere aanpak. Ik wilde af van mijn imago als heilig boontje. Ik leerde expres niet voor mijn tentamens Godsdienst, zeurde dat ik niet naar catechisatie wilde en zin in de dienst op zondagochtend had ik al helemaal niet. Hallo!? Wanneer moest ik anders uitslapen?

Ik haalde mijn diploma en ging studeren. Op mijn 22e wisselde mijn vader weer van gemeente. Ik besefte dat het tijd was om uit huis te gaan. Langzamerhand associeerden mensen mij niet meer meteen met het geloof en ‘de dochter van de dominee’. Er veranderde iets in mij. Ik koos mijn eigen leven. Gesprekken over het geloof werden ineens interessant, omdat ik niet meer werd aangekeken met een bepaalde verwachting. Het beeld werd niet bij voorbaat ingevuld. Ik kwam tot de conclusie: ik geloof. Natuurlijk heeft mijn opvoeding daaraan bijgedragen, maar het is nu mijn keuze. ‘Heilig boontje’ word ik overigens niet meer genoemd. Al hoop ik niet dat deze column mijn fijne vrienden en vriendinnen weer op ideeën brengt.

Reacties

Wanneer je cookies in de categorie Overig accepteert vind je hier NPO Selected.

Volg ons

© Evangelische Omroep - Algemene voorwaarden